Οι νέοι διανοούμενοι της Δύσης εγκαταλείπουν μαζικά το βυθιζόμενο πλοίο των θεσμικών ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών. Ακόμα και όταν η παλαιά ελίτ των «baby boomers» [ όρος που έχει καθιερωθεί στην αγγλική αλλά πρόσφατα και στον πιο επίσημο προφορικό και γραπτό λόγο για τη δημογραφική ομάδα η οποία έπεται της  «Ήσυχης Γενιάς» και προηγείται της «Γενιάς Χ». Η γενιά των «baby boomers» ορίζεται συνήθως ως τα άτομα που έχουν γεννηθεί ανάμεσα στο 1946 και το 1964], αλλά και οι επίδοξοι φεμινιστές και μειονοτικοί διάδοχοί της εξακολουθούν να απολαμβάνουν τις ανέσεις και τα προνόμια των «ανώτερων καταστρωμάτων», ο υποτιθέμενος αβύθιστος Τιτανικός του Δυτικού ακαδημαϊκού καρτέλ ήδη βυθίζεται. Νέοι ερευνητές, φοιτητές και ακαδημαϊκοί ήδη σπεύδουν να βρεθούν στις σωσίβιες λέμβους, αλλά αντιμετωπίζουν έναν πολύ σκοτεινό ωκεανό με ελάχιστη ή καθόλου καθοδήγηση. Διανοητικά και ιδεολογικά, εγκαταλείπουν τον καταδικασμένο Τιτανικό του Πολιτισμικού Μηδενισμού, αλλά βρίσκονται στα πολύ σκοτεινά και κρύα νερά ενός εντελώς αχαρτογράφητου «Νέου Ρεαλισμού». Μόνο λίγα ζωντανά πνευματικά σημεία αναφοράς παραμένουν διαθέσιμα στην Ταυτοτική γενιά μετά το ναυάγιο της Μετανεωτερικής Δύσης – και αυτά αφορούν σε μια δράκα θεσμικά περιθωριοποιημένων και δημοσιογραφικά δαιμονοποιημένων στοχαστών.

Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, οι …. «κολασμένοι» αυτοί περιλαμβάνουν πάνω απ’ όλα τους Kevin MacDonald (γεν. 1944), Jared Taylor (γεν. 1951), Jordan Peterson (γεν. 1962) και Stefan Molyneux (γεν. 1966). Στην καθαυτήν ηπειρωτική Ευρώπη, αυτοί περιλαμβάνουν τους Alain de Benoist (γεν. 1943), Roger Scruton (γεν. 1944), Guillaume Faye (γεν. 1949) και Aleksandr Dugin (γεν. 1962). Απαιτείται πολύ θάρρος από τους νέους για να σπάσουν τα Καθεστωτικά ταμπού στο έργο τους.

Σε ολόκληρη τη Δύση υπάρχουν άλλοι, λιγότερο γνωστοί και άγνωστοι συγγραφείς και ακτιβιστές – αυτά τα λίγα άτομα μεταξύ των baby boomers και τις γενιάς Χ που έχουν «σπάσει» τις κοινωνικές εντάξεις και συμβάσεις, τις συμφεροντικές χρηματοοικονομικές διασυνδέσεις με τις τάξεις τους και έχουν το θάρρος να αντισταθούν – δηλαδή λιγότερο γνωστοί και άγνωστοι συγγραφείς και ακτιβιστές που έχουν συμμετάσχει στην γενναία αναζήτησή τους, αλλά παρόλα αυτά αυτή η αντι-καθεστωτική πρωτοπορία είναι αξιοθρήνητα υπανάπτυκτη: έχει υποστελεχωμένο, υποχρηματοδοτούμενο και συχνά λειτουργεί στην κοινωνία μας αναγκαστικά ημι-υπόγεια. Ενάντια στον τερατώδη ισχυρό στρατό μισθοφόρων ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων, δικηγόρων και πολιτικών που εξακολουθεί να βρίσκεται στην άμεση διάθεση της εχθρικής
δήθεν «Δυτικής»  ελίτ, αυτή η μικρή πρωτοπορία προφανώς δεν έχει καμία ελπίδα – αλλά η γενναία της στάση δεν θα ξεχαστεί, εφόσον υπάρχει μέλλον στην φυλή μας και στα έθνη της.

Αλλά ακόμα και καθώς μάχονται ενάντια στην ελίτ των Διεθνών Επικυριάρχων, ενάντια στο σιχαμερό Καθεστώς της τυραννίας της, με την ηρωική τους αναβλητική δράση, αυτά τα λίγα ζωντανά φυλάκια της παλαιότερης γενιάς παρέχουν έναν πολύτιμο χώρο και χρόνο ανάπαυλας, κατά τον οποίο η νέα γενιά της Δύσης μπορεί να συγκεντρωθεί και να προετοιμαστεί για μιαν ολοκληρωτική τελική μάχη με τον Πολιτιστικό Μηδενισμό. Προστατευμένη από την παρατεταμένη δράση των αποφασισμένων οπισθοφυλακών της αντι-καθεστωτικής πρωτοπορίας, η Δυτική Λευκή ταυτοτική γενιά, η γενιά της εθνοφυλετικής ταυτότητας μπορεί και πρέπει να εξοπλιστεί για να εκδικηθεί την αναπόφευκτη ήττα και την ηρωική θυσία της πρωτοπορίας της.  

Το τρομερό και επείγον έργο της ψυχικής προετοιμασίας και του πνευματικού εξοπλισμού ολόκληρης της Δυτικής Λευκής ταυτοτικής γενιάς απαιτεί τώρα θαρραλέους νέους μελετητές, ικανούς να διατυπώσουν εντελώς νέα μεταπολιτικά πλαίσια και συνταγές. Έως τώρα ο εν πολλοίς άγνωστος στην Ευρώπη Τζορτζανί, έχει ανταποκριθεί πλήρως σε αυτή την πρόκληση – η άγρια ​​δίωξή του από το αμερικανικό ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κατεστημένο μαρτυρά τον ψυχρό τρόμο που προκαλεί το έργο του στην καρδιά της εχθρικής ελίτ.

Η πνευματική του επικύρωση των αρχαϊκών πολιτιστικών αρχετύπων και των φουτουριστικών τεχνολογικών φασμάτων, ο εικονοκλαστικός ρεαλισμός του σε θέματα εθνικότητας και ταυτότητας, αλλά και η καταστροφική του εκτίμηση της ιστορικής πορείας του Δυτικού πολιτισμού αντιπροσωπεύουν μιαν εντελώς απροσδόκητη και άνευ προηγουμένου πρόκληση από μια γενιά που οι baby boomers υπέθεταν ότι είχε «εξαντληθεί», δηλαδή πως είχε υποστεί πλήρη εξάρτηση και παραμόρφωση από τον Μεταμοντέρνο Πολιτισμικό Μηδενισμό.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Τζορτζανί έχει αντιστρέψει τις προσδοκίες του Πολιτιστικού Μηδενιστικού ακαδημαϊκού κατεστημένου. Αναμφίβολα, η «μειονοτική» (μερικώς ιρανική) κληρονομιά του θεωρήθηκε στους καθεστωτικούς ελεγκτές ότι εγγυάται την πολιτική ορθότητα. Αναμφίβολα, η «καινοτόμος» (παραψυχολογική) εξειδίκευσή του θεωρήθηκε ότι εγγυάται την ακαδημαϊκή του κενότητα με τα «σύγχρονα μέτρα και σταθμά». Αντ’ αυτών, ο Τζορτζανί έχει αποδειχθεί ένας τρομερός υπέρμαχος της φιλοσοφικής παράδοσης, της αυθεντικής ταυτότητας και της πνευματικής ακεραιότητας. Χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δική του ιρανική κληρονομιά, έχει λάβει την αρμόζουσα  θέση του στη Δυτική φιλοσοφική παράδοση.

Το έργο του υπενθυμίζει στους Δυτικούς στοχαστές το γεγονός ότι οι πόλεμοι μεταξύ Ελλήνων και Περσών του Αρχαίου Κόσμου ήσαν πόλεμοι μεταξύ στενά συγγενικών λαών – όπως ακριβώς οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι του 20^ου  αιώνα ήταν στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό πόλεμοι μεταξύ λαών που ήταν στενά συνδεδεμένοι σε αίμα, πολιτισμό και ιστορία. Έχοντας τοποθετηθεί ανεπιφύλακτα με την θέση του στη Δυτική φιλοσοφία και έχοντας αποδείξει την αφοσίωσή του στον Δυτικό πολιτισμό, στο σύνολό του, ο άξιος Τζορτζανί πρέπει να γίνεται σεβαστός όταν ζητά μια επανεκτίμηση της κοινής ινδοευρωπαϊκής κληρονομιάς – όπως επίσης και όταν απαιτεί μια θέση τιμής για τον πολύπαθο (αραβικά αποικισμένο, θεοκρατικά καταπιεσμένο) ιρανικό λαό μεταξύ των ινδοευρωπαϊκών λαών. Έχοντας υιοθετήσει τη θέση του για έναν επαναπροσδιορισμένο και αναστηλωμένο ινδοευρωπαϊκό / άριο πολιτισμό, ο Τζορτζανί θα πρέπει να αναγνωριστεί ως ένας θαρραλέος μαχητής ενάντια στους κοινούς εχθρούς αυτού του πολιτισμού.

Το αν ο Τζορτζανί μπορεί να ανατραπεί από τους εχθρούς του, τους τραγελαφικούς, καθεστωτικούς «Πολεμιστές Κοινωνικής Δικαιοσύνης», μένει να φανεί, αλλά το μόνο αξιέπαινο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι νυν και πρώην φίλοι του που πιστεύουν στην εθνοφυλετική ταυτότητα είναι να σταθούν δίπλα του στην ώρα της ανάγκης του. Υποβλήθηκε σε «ακαδημαϊκή κριτική» μετά από μεθοδική «δολοφονία χαρακτήρα» στον συστημικό και παρασυρόμεο τύπο και εξαπατήθηκε από ίντριγκες εξωτερικής πολιτικής. Ο Τζορτζανί έχει απογοητευτεί αισχρά από πολλούς ανθρώπους στο ίδιο το κίνημα των πιστών της Ταυτότητας, το οποίο ο ίδιος βοήθησε «πάσει δυνάμει» να ιδρυθεί.

Μέσα στο κίνημα των πιστών της Ταυτότητας, οι διακριτές θέσεις του Τζορτζάνι σε ευαίσθητα θέματα όπως ο εθνοφυλετικός εθνικισμός και η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής, μπορεί να είναι αμφιλεγόμενες, αλλά αυτό καθόλου δεν δικαιολογεί εκδικητικές συκοφαντίες και αναξιοπρεπείς προσβολές. Μέσα σε ένα επιτυχημένο κίνημα των πιστών της εθνοφυλετικής ταυτότητας, θα υπάρχει πάντα χώρος για ένα ευρύ φάσμα ιδεολογιών και κοσμοθεωριών. Τα ολοκληρωτικά δόγματα και το ιδεολογικό κυνήγι μαγισσών κινδυνεύουν να υποβιβάσουν το θαυμάσιο όραμά μας στο ανάξιο και χυδαίο επίπεδο των υπο-ορθολογικών, χολερικών και εθελότυφλων εχθρών μας, των γελοίων και μισθάρνων καθεστωτικών «Πολεμιστών της Κοινωνικής Δικαιοσύνης», πολιτικά ορθών,  δεξιών κι αριστερών.

Έτσι, από μιαν ευρωπαϊκή παραδοσιακοκεντρική οπτική γωνία μέσα σε αυτό το ευρύτερο κίνημα, ορισμένες από τις ιδέες και εκτιμήσεις του Τζορτζανί μπορεί πράγματι να είναι ριψοκίνδυνες – αν όχι εντελώς επικίνδυνες – και ορισμένα από τα ιδανικά του μπορεί να είναι υπερβολικά ουτοπικά, αλλά αντιπροσωπεύουν καλοπροαίρετες διερευνητικές προκλήσεις, παρά ύπουλες πηγές σύγκρουσης. Επομένως από αυτήν την οπτική γωνία, η αποτυχία των Αμερικανών Ταυτοτιστών δημοσιογράφων και ακτιβιστών να συσπειρωθούν αποφασιστικά γύρω από αυτόν τον γενναίο στοχαστή, έναν από τους βασικούς διανοούμενούς τους είναι πολύ λυπηρή. Καταδεικνύει όχι μόνο την επίμονη έλλειψη κοσμοθεωρητικής και ιδεολογικοπολιτκής συνοχής μέσα στο ευρύτερο Διατλαντικό «Κίνημα Ταυτότητας» – δηλαδή μέσα σε έναν από τους σαφείς στόχους της οργάνωσης της «Εναλλακτικής Αντικαθεστωτικής Δεξιάς» (Alt-Right) που συνίδρυσε ο Τζορτζανί – αλλά και την πνευματική ανωριμότητα αυτού του Κινήματος στο σύνολό του. Επομένως, είναι πρέπον και χρήσιμο να επανεξετάσουμε σύντομα σε βάθος τον «Προμηθέα και τον Άτλαντα» του Τζορτζανί  – και να επαναλάβουμε τη βασική σημασία της φιλοσοφικής έρευνας και της πνευματικής τόλμης για ολόκληρο το Διατλαντικό «Ταυτοτικό Κίνημα». Τελικά, η καταληκτική σχηματοποιημένη μεταπολιτική θέση του Κινήματος θα είναι καθοριστική για την πολιτική του επιτυχία: Οι νέες Θερμοπύλες της Εθνοφυλετικής Ταυτότητας απαιτούν όχι μόνον αποφασισμένους αγωνιστές με  γενναία καρδιά, αλλά και μιαν έξυπνη επιλογή του «πεδίου μάχης». Η μοίρα του Ταυτοτικού Κινήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επανάσταση του Αρχεοφουτουρισμού που μας προτείνει ο Πέρσης φιλόσοφος από …..το Μανχάταν!

Η «Φασματική Επανάσταση»

«Φαίνεται πως υπάρχει μια αρχαϊκή δύναμη που προβάλλει μιαν ανεξάντλητη ποικιλία μυθικών συμβόλων στη φύση, πλαισιώνοντας ακαταμάχητα τον κόσμο με όρους ουσιαστικών σχέσεων. Αυτή η προβολή εκφράζεται συχνότερα στις προ-νεωτερικές  κοσμολογίες με όρους του “στερέωμα του Ουρανού”, του απέραντου ωκεανού του διαστήματος, που νοείται ως μια κοσμική αρχή τάξης που ξεκινά με αστρονομικές βεβαιότητες και που επαναλαμβάνει αυτά τα μοτίβα στον νόμο, ή στην κοσμική τάξη, που διέπει τα πιο εγκόσμια επίπεδα». – Ρεζά Τζορτζανί, «Προμηθεύς και Άτλας»

Η προαναφερθείσα εισαγωγική δήλωση του πρώτου κεφαλαίου του Τζορτζανί βασικά συμμορφώνεται με την Παραδοσιακή αντίληψη της (μακρο-μικρο) κοσμικής τάξης: Υποδεικνύει ξεκάθαρα την ορθή επιστημολογική προϋπόθεση του Τζορτζανί, αναγνωρίζοντας ρεαλιστικά τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης και κατανόησης. Η ανησυχία του Τζορτζανί, ωστόσο, αφορά στην ιστορική πλαστικότητα της ανθρώπινης αντίληψης – και τις επακόλουθες ιστορικές αλλαγές στις ανθρώπινες κοινωνικές και πολιτισμικές δομές. Όπως το βλέπει εκείνος, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις στην ανθρώπινη ιστορία, είτε μακροπρόθεσμες τεχνολογικές, κοινωνικές, πολιτιστικές είτε πολιτικές, εξαρτώνται από τέτοιες αλλαγές – και η μεγαλύτερη επανάσταση ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας πρόκειται να λάβει χώρα στα αμέσως επόμενα χρόνια.

Ο Τζορτζανί περιγράφει τις απειλές που θέτουν οι επικείμενες αλλαγές στις παρούσες κοινωνικοπολιτικές δομές με όρους μιας «Φασματικής Επανάστασης», προσεγγίζοντάς τες από την εξειδίκευσή του στην παραφυσική έρευνα. Έτσι, αναδημιουργεί τη σύνδεση μεταξύ της μικροκοσμικής (φυσικής και ανθρώπινης) τάξης και της μακροκοσμικής (υπερφυσικής και υπεράνθρωπης) σφαίρας που ανέκαθεν αναγνωρίζονταν στην Παραδοσιακή σκέψη, αλλά η οποία έχει συστηματικά αγνοηθεί στη λογιστική – υλιστική Νεωτεριστική σκέψη (αυτό που ο Τζορτζανί ονομάζει Καρτεσιανή).

Ο Τζορτζανί ορθώς επισημαίνει ότι, σε αντίθεση με τη σύγχρονη δυτική «κουλτούρα», οι παραδοσιακοί πολιτισμοί ανέκαθεν αποδέχονταν τα «υπερφυσικά» φαινόμενα ως αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης υπόστασης. Στην πραγματικότητα, οι πιθανοί κίνδυνοι και τα οφέλη των άμεσων «υπερδιάστατων» διαταραχών και διαδικασιών [συμπεριλαμβανομένης της εισβολής του παρελθόντος και του μέλλοντος (αντίστοιχα, κληρονομιών και δυνατοτήτων που διαμορφώνουν τις παρούσες σκέψεις και προθέσεις)] στην παρούσα πραγματικότητα, διαμόρφωσαν σημαντικά τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία όλης της προ-νεωτερικής ανθρωπότητας.

Αυτό εξηγεί την άυλη «μαγική» ποιότητα που διαπερνά όλες τις παραδοσιακές κοινωνικές δομές, τα έργα τέχνης και τα συστήματα πεποιθήσεων. Σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία, μόνο η σύγχρονη ανθρωπότητα έχει προσπαθήσει να αποσπαστεί από αυτό τον σεβαστό τρόπο ζωής (το modus vivendi) περιφρινώντας και καταστέλλοντας τον φασματικό κόσμο. Ο Τζορτζανί τονίζει ορθώς τη σχέση μεταξύ των επιστημολογικών μετατοπίσεων και των μηχανισμών γνωστικής περιθωριοποίησης – καθώς και τη σημασία των «φασματικών» φαινομένων και των «υπερφυσικών» πραγματικοτήτων για τον μεταβαλλόμενο ορισμό της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης τεχνολογίας θα εθεωρείτο «μαγεία» σε κάθε Παραδοσιακό πολιτισμό – μάλιστα, τα περισσότερα είδη της  περισσότερες θα εθεωρούντο …. «μαύρη μαγεία». Στην Παραδοσιακή ερμηνευτική (προ-νεωτερική «φυσική επιστήμη», π.χ. αλχημεία) η σχέση μεταξύ του φυσικού-ανθρώπινου κόσμου και του υπερφυσικού-υπερανθρώπινου κόσμου αναγνωριζόταν πάντα ως αυτό που ήταν εγγενώς: επισφαλής και επικίνδυνη. Η έλλειψη ισοδύναμης αναγνώρισης στην αλαζονική νεωτερική σύγχρονη ερμηνευτική, που ουσιαστικά υποβιβάζει τους σύγχρονους επιστήμονες σε αλαζόνες «μαθητευόμενους μάγους» οι οποίοι είναι τελικώς ανίκανοι να κυριαρχήσουν στις δυνάμεις που εξαπολύουν και αλλοιώνουν.

Από την Παραδοσιακή οπτική γωνία, η Νεωτερικότητα είναι απλώς μια μειωμένη υπαρξιακή και αντιληπτική μορφή, που αναπόφευκτα οδηγεί σε πνευματική και διανοητική κατάρρευση – οι επιπτώσεις της γίνονται πλέον πιο έντονα αισθητές στις ακαδημαϊκές ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Ο Τζορτζανί επαναλαμβάνει αυτό το γεγονός με έναν εξαιρετικά πρωτότυπο Αρχαιο-Φουτουριστικό τρόπο, επισημαίνοντας την άρρηκτη σύνδεση μεταξύ των νεωτερικών (ιστορικών-υλιστικών) επιστημολογικών πλαισίων και των νεωτερικών (τεχνολογικών) διαλογικών πρακτικών. Δείχνει ότι οι νεωτερικές/ «μοντέρνες» ιστορικο-υλιστικές «θεωρίες» δεν μπορούν να ελεγχθούν έναντι των νεωτερικκών επιστημονικών «γεγονότων», επειδή τέτοια «γεγονότα» στερούνται αυτόνομης ύπαρξης και αντικειμενικής πραγματικότητας εκτός του πλαισίου του νεωτεριτή επιστημονικού παράγοντα !

Ο άρρηκτος σύνδεσμος μεταξύ των μοντερνιστικών επιστημολογικών πλαισίων και των μοντερνιστικών διαλογικών πρακτικών προκαθορίζει την ανεξέλεγκτη τροχιά της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας. Επίσης, ακυρώνει τις δήθεν «αντικειμενικές» και «θετικιστικές» προσποιήσεις των σύγχρονων ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, υποβιβάζοντάς τες σε γελοία «γλωσσικά παίγνια» (Sprachspiele), μετα-Βιτγκενστάιν.

Ο Τζορτζανί προβλέπει ορθά ότι ο επικείμενος Μετα-Μεταμοντέρνος επαναπροσδιορισμός του δυτικού συστήματος γνώσης θα απαιτήσει μια εντελώς νέα γλώσσα, καθώς και μια προσφυγή σε προ-λογικές κατηγορίες. Η δυναμική της μεταβατικής φάσης είναι ιδιαιτέρως ζωτικής σημασίας για τη διαμόρφωση των μελλοντικών ορίων ενός νέου συστήματος γνώσης. Για να ανοίξει νέο έδαφος στη σκέψη, για να εκφραστούν ιδέες για τις οποίες δεν υπάρχει ακόμη κατάλληλος λόγος, η ήδη υπάρχουσα γλώσσα πρέπει να διαστρεβλωθεί, να χρησιμοποιηθεί λανθασμένα, να μετατραπεί σε νέα πρότυπα κατάλληλα για απρόβλεπτες καταστάσεις…

Μια νέα κοσμοθεωρία χτίζεται μόνον από θεμελιώδεις εννοιολογικές αλλαγές, μετά τις οποίες χρειάζεται χρόνος για να οριστεί σαφώς μια νέα γλώσσα στην εσωτερική της δομή. Έτσι, σε μεταβατικές φάσεις μεταξύ κοσμοθεωριών, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε πιο ελεύθερη συζήτηση με στόχο τη δημιουργία «μιας γλώσσας του μέλλοντος» (Τζορτζανί «Προμηθεύς και Άτλας», 12-13). Από μια παραδοσιακρατική οπτική γωνία, αυτή η διορατικότητα αναφέρεται στη δημιουργική πράξη που στηρίζει όλες τις αυθεντικές μορφές πολιτιστικής παλιγγενεσίας, μια δημιουργική πράξη που είναι εξ ορισμού υπερβατικά καθορισμένη. Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος (Κατά Ιωάννην Ευαγγάλιο 1:1).

Με άλλα λόγια, υπερφυσικές και υπεράνθρωπες δυνάμεις θα πρέπει τελικά να επανεισέλθουν στον φυσικό και ανθρώπινο κόσμο προκειμένου να σπάσουν την αναχρονιστική κυριαρχία του Δυτικού πολιτισμού από τον νεωτερικό / μοντερνιστικό ιστορικό υλισμό. Αυτή η ολοένα και πιο αφόρητη κυριαρχία βασίζεται στην ολοένα και λιγότερο βιώσιμη επιστημολογία της Νεωτερικότητας, όπως εκφράζεται στις αποκλειστικά μηχανιστικές-υπολογιστικές και υλιστικά-λειτουργικές αρχές της κοσμολογίας του Κοπέρνικου, της δαρβινικής βιολογίας και της φροϋδικής ψυχολογίας. Από μια μεταϊστορική οπτική γωνία, αυτές οι ιστορικά υλιστικές «επαναστάσεις» αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα διανοητικές «εκφυλίσεις» επειδή έχουν εξαλείψει το μόνο πιθανό σημείο αναφοράς για μιαν αυθεντική αναλυτική κατεύθυνση : Την «υπερφύση» του Τζορτζάνι, πιο γνωστή στον κόσμο της Παράδοσης ως «υπέρβαση».

Ο Τζορτζανί επισημαίνει τον απεγνωσμένο τρόπο με τον οποίο διάφοροι νεωτεριστές στοχαστές προσπάθησαν να διατηρήσουν αυτό το εξαιρετικά τεχνητό «status quo» στη Δυτική σκέψη: Κατά την άποψή του, ο ορθολογιστικός αποκλεισμός του αποκρυφισμού από τον Καρτέσιο, η φιλοσοφική απόρριψη του Σβέντεμποργκ από τον Καντ και η πολιτική χαλύβδινη καταστολή της «Λατρείας του Λόγου» (Culte de la raison) από τον Ροβεσπιέρο αποτελούν απόλυτα συνειδητές προσπάθειες σκόπιμης (αυτο)λογοκρισίας, εκ μέρους μεγάλων πνευμάτων που ακατανοούσαν αλλά παρέμειναν στο εμμονικό λάθος τους.

Ο Τζορτζανί συλλαμβάνει ενστικτωδώς την επικείμενη κορύφωση αυτού που η Παραδοσιοκρατική Σχολή ονομάζει «Κρίση του Σύγχρονου Κόσμου», οπότε καταφέρνει να διατυπώσει αυτήν την επίγνωση με όρους ενός ριζικού μετασχηματισμού της ανθρώπινης κατάστασης («μετανθρωπισμός») και μιας τελικής επιστημολογικής αβύσσου («παραψυχολογία»). Με οξυδερκή διορατικότητα, δηλώνει ότι ο τρόμος μπροστά σε αυτή την επικείμενη Φασματική Επανάσταση είναι το αποκρυμμένο θεμέλιο ολόκληρης της Νεωτερικής («Καρτεσιανής») επιστήμης. Από αυτή την οπτική γωνία, σε ένα ορισμένο επίπεδο, το φαινόμενο του παγκοσμιοποιημένου Μετανεωτερισμού/Μεταμοντερνισμού (η υποδομή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης και η υπερδομή του Πολιτισμικού Μηδενισμού) εμφανίζεται ως μια απλή ηδονιστική φυγή. Η μεταμοντέρνα «φιλοσοφία» (και πάλι όπως προαναφέραμε σε προηγούμενο άρθρο της σειράς μια contradictio in terminis αν υπήρξε ποτέ τέτοια) δεν εμφανίζεται ως τίποτα περισσότερο από μιαν επιφανειακά αποδομητική αλλά τελικά απελπισμένη τροφοδότηση από τον υποχωρούντα κόσμο της Παράδοσης: είναι θεμελιωδώς ανίκανη να αντιμετωπίσει επιστημολογικά πλαίσια, τα οποία δεν είναι εμφύτως (δηλαδή ψυχοκοινωνικά και πάγια) προ-δομημένα.

Μόνο μια αδίστακτα εικονοκλαστική Αρχαιο-Φουτουριστική Επανάσταση μπορεί να ελπίζει ότι θα συμβαδίσει με την Φασματική Επανάσταση του Τζορτζανί, δηλαδή με την συγκλονιστική επιστροφή των μακροκοσμικών και αρχετυπικών (υπερφυσικών και υπεράνθρωπων) δυνάμεων στον φυσικό και ανθρώπινο κόσμο. Ο Τζορτζανί εκφράζει αυτήν την επικείμενη επανάσταση ως την επιστροφή του Προμηθέα και του Άτλαντα, ως τα μεγαλειώδη Τιτάνια φαντάσματα μιας μελλοντικής «Τέχνης της Επιστήμης και Τεχνολογίας». Αυτή η νέα ανώτερη Τέχνη θα απαιτήσει ένα υπερθετικό επίπεδο ανθρώπινης συνείδησης και πνευματικής ανάπτυξης: Επομένως για την συγκρότηση και απαρτίωσή της απαιτεί την επανεισδοχή των μακροκοσμικών και αρχετυπικών πνευματικών δυνάμεων στην μικροκοσμική ανθρώπινη πραγματικότητα.