Όσο η ακαδημαϊκή ελίτ περιορίζεται στα …..εγκόσμια καθήκοντα της τεχνολογικής έρευνας και της βιομηχανικής ανάπτυξης, ενώ δεν εκφαίνει καμία γνώμη για την πολιτική και την κοινωνία, οι «τεχνοκράτες» γίνονται ανεκτοί ως μέρος της μεταμοντέρνας ακαδημαϊκής ελίτ. Αυτοί περιλαμβάνουν τα τελευταία υπολείμματα της παλαιάς λευκής φυλής, αποκλειστικά παράγωγα της ανδρικής πνευματικής πρωτοπορίας του Δυτικού πολιτισμού.

Ωστόσο, πλην αυτών, η υπόλοιπη παλαιά Ακαδημαϊκή κοινότητα, τώρα κυβερνάται – ή μάλλον άγεται και φέρεται- από δυσαρεστημένους διορισμένους υπαλλήλους της πολιτικής ορθότητας, που τρέφονται από τα σάπια απομεινάρια των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών : Αυτοί οι διψασμένοι για εξουσία καθεστωτικοί «νέοι άνθρωποι», οι «homines novi», οι «iuvenes civitatis» της εποχής : οργισμένες «φεμινίστριες του δεύτερου κύματος», αποφασιστικοί «ακτιβιστές του φύλου», «εκπρόσωποι της εθνοφυλετικής ποικιλομορφίας» και άλλοι ποικίλοι και πολύχρωμοι «Μαχητές της Κοινωνικής Δικαιοσύνης». Όλοι αυτοί  έχουν πλέον σφετεριστεί την κοινωνική θέση που κατείχε προηγουμένως η εξαφανισμένη πλέον Δυτική Εκκλησία.

Αυτοί οι νέοι αρχιερείς του «Πολιτισμικού Μηδενισμού» συνεργάζονται χέρι-χέρι με τα δημοσιογραφικά και πολιτικά καρτέλ για να διατηρήσουν και να επεκτείνουν το μεταμοντέρνο κοινωνικοπολιτικό status quo, το σηπτικό διεθνές καθεστώς σε όλο τον Δυτικό κόσμο και το κάνουν όλο και περισσότερο με απροκάλυπτα δικτατορικό τρόπο. Η λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης και το «πολιτικά ορθό» κυνήγι μαγισσών έφθασαν πλέον σε επιδημικές διαστάσεις ! Αυτά λοιπόν είναι σίγουρα σημάδια της αυξανόμενης απελπισίας της αντεθνικής και αντιφυλετικής, εχθρικής ελίτ του Πολιτισμικού Μηδενισμού.

Με την εξασθένιση των μυωπιών και των ουτοπιών του «Θαυμαστού Νέου Κόσμου» της γενιάς των πολύ-εξαρτημένων baby boomer και με την άνοδο μιας αυστηρής, «ψηφιακά απελευθερωμένης» και πολιτικά εμβολιασμένης νέας γενιάς, ο Πολιτισμικός Μηδενισμός πρόκειται τώρα να αντιμετωπίσει τον ιστορικό του εχθρό. Όλο και περισσότερο, οι ψεύτικοι «ακαδημαϊκοί» της εχθρικής ελίτ του Πολιτισμικού Μηδενισμού αναγνωρίζονται δημόσια, ακριβώς  για αυτό που είναι: ΄Άθλιοι καριερίστες και δειλοί μισθοφόροι, που οφείλουν την κούφια θέση και τα προνόμιά τους σε μια συλλογική προδοσία όλων των μορφών αυθεντικής κοινότητας, αυθεντικής ταυτότητας και αυθεντικής γνώσης. Η συνεχιζόμενη αποκάλυψη της δυτικής ακαδημαϊκής «αντι-ελίτ» από τον εξαιρετικό στοχαστή Τζόρνταν Μπερντ Πίτερσον (Jordan Bernt Peterson, γεννημένος το 1962) αποτελεί αδιατάρακτη συνέχεια της προηγούμενης γενναίας αποκάλυψης του δόλιου «αντι-εκπαιδευτικού» Δυτικού πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου συστήματος. Μιάς λεπτομερούς και καλά θεμελιωμένη αποκάλυψης που διενεργήθηκε  από την αδάμαστη Σάρλοτ Τόμσον Ίσερμπιτ (Charlotte Thomson Iserbyt, 1930–2022). Και οι δύο αυτοί, αγωνιστές της αλήθειας και της τιμής, αποκάλυψαν ξεκάθαρα και εκθέτουν στην κρίση μας το ευρύτερο πρόγραμμα του Πολιτιστικού Μηδενισμού, της υπονομευτικής ιδεολογικής κατήχησης και της σκόπιμης «υποτίμησης» του Λευκού Δυτικού Πολιτισμού, με τις ελληνορωμαϊκές ρίζες και το χριστιανικό επένδυμα.

[Ο Τζόρνταν Μπερντ Πίτερσον (Jordan Bernt Peterson‎‎, γενν. 1962,) είναι Καναδός καθηγητής ψυχολογίας, κλινικός ψυχολόγος, YouTuber και συγγραφέας. Άρχισε να δέχεται ευρεία προσοχή στα τέλη της δεκαετίας του 2010 για τις απόψεις του σε πολιτικά ζητήματα, που κάποιοι της έχουν χαρακτηρίσει ως “επιθετικά συντηρητικές”. Το 1999, εδημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, «Maps of Meaning: The Architecture of Belief», το οποίο αποτέλεσε βάση για πολλές από τις επόμενες διαλέξεις του. Το βιβλίο συνδυάζει πληροφορίες από ψυχολογία, μυθολογία, θρησκεία, λογοτεχνία, φιλοσοφία και νευροεπιστήμη για την ανάλυση συστημάτων πεποιθήσεων. Το 2018, εδημοσίευσε το δεύτερο βιβλίο του, «12 Rules for Life: An Antidote to Chaos». Το 2021, εδημοσίευσε το τρίτο του βιβλίο, «Beyond Order: 12 More Rules for Life». Ο Τζόρνταν Πίτερσον θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό και έχει εκφράσει επίσης τον θαυμασμό του για ορισμένες από τις διδασκαλίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Καθώς ο Ίμβριος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος ο Α’ (Δημήτριος Αρχοντώνης) και ο Επίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος (ο Κωνσταντινοπόλίτης Ιωάννης Λαμπρυνιάδης, ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου επίσης δε τακτικός καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην Συμβολική, και στις Διορθόδοξες και Διαχριστιανικές Σχέσεις, από το 2018), αμφότεροι  συμμετέχουν καθημερινά σε μιαν αιρετική  προέλαση προς τον Οικουμενισμό μέσω της προσέγγισής τους στον Καθολικισμό και στο Ισλάμ (συμπεριλαμβανομένων διαφόρων καινοτομιών που αρνούνται την πίστη, όπως τα … επαναχρησιμοποιήσιμα κουτάλια για τη Θεία Κοινωνία), καθώς υπακούν στις εντολές των Παγκοσμιοποιητών Επικυριάρχων, το Αιώνιο Φως της Ορθοδοξίας συνεχίζει να λάμπει όλο και πιο δυνατά! Τα τελευταία χρόνια, ένας από τους πιο επιδραστικούς διανοούμενους της εποχής μας, ο Καναδός ψυχοθεραπευτής Τζόρνταν Πίτερσον, έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει – όντας ο ίδιος Χριστιανός αλλά και σίγουρα πιστός – ότι η Ορθοδοξία, μεταξύ των πολλών χριστιανικών θρησκειών και άλλων δογμάτων, όπως ο Ιουδαϊσμός, είναι καλύτερα εξοπλισμένη για να διδάξει στους πιστούς την δραστική – ενεργητική προσέγγιση στην πίστη, να διδάξει «τη μίμηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού»…

Ακολουθεί το διάσημο απόφθεγμα του: «…Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί με συμπαθούν. Δεν ξέρω το γιατί. Νομίζω πως ο λόγος γι’ αυτό, απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, είναι ότι οι Ορθόδοξοι βλέπουν τον Χριστιανισμό από μιαν ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία από τους Προτεστάντες και τους Καθολικούς… Και αυτή είναι μια τρομερή υπεραπλούστευση, οπότε παρακαλώ συγχωρήστε με. Η Δύση έχει δει τον Χριστιανισμό περισσότερο ως ένα σύνολο πεποιθήσεων που είναι ανάλογες κατά κάποιο τρόπο με μια γνωστική θεωρία του κόσμου. Έτσι, για να είσαι Χριστιανός στη Δύση, πρέπει να αποδεχτείς ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες σου και ότι είσαι λυτρωμένος, οπότε αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει να δηλώσεις ότι πιστεύεις σε ένα συγκεκριμένο σύνολο προτάσεων για τον Χριστό. Ότι ήταν ο Υιός του Θεού και ότι ο θάνατος και η ανάστασή Του, η θυσία Του, λύτρωσαν την ανθρωπότητα… αλλά υπάρχει ένα… μεγάλο ρίσκο σε αυτό, το να βλέπεις τον Χριστιανισμό απλώς ως μια γνωστική θεωρία. Και δεν νομίζω ότι οι Ορθόδοξοι υπέπεσαν σε αυτό στον ίδιο βαθμό… Οι Ορθόδοξοι θα έλεγαν, απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, ότι πρέπει να «άρεις» να σηκώσεις τον καταραμένο σταυρό σου και να σκοντάψεις στο λόφο. Οι Ορθόδοξοι το διατύπωσαν αρκετά καλά : Αυτός είναι ο στόχος σου… η μίμηση του Χριστού !». Όχι όπως ο Βαρθολομαίος επισκεπτόμενος τον Τραμπ να ζητείς στήριξη του … Ζελένσκι ή όπως ο …Ελπιδοφόρος να ευλογείς γάμους ομοφυλοφίλων !

Η Σάρλοτ Τόμσον Ίσερμπιτ (Charlotte Thomson Iserbyt, 1930–2022) ήταν Αμερικανίδα ανεξάρτητη συγγραφέας και ανώτερη σύμβουλος πολιτικής στο Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ. Εσπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Η Ίσερμπιτ διετέλεσε ανώτερη σύμβουλος πολιτικής στο κομβικό «Γραφείο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Βελτίωσης» («Office of Educational Research and Improvement» – OERI) του Υπουργείου Παιδείας των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν. Αργότερα, η Ίσερμπιτ υπηρέτησε ως υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ σε Νότια Αφρική, Βέλγιο και Νότια Κορέα. Είναι γνωστή για τη συγγραφή του καταγγελτικού της βιβλίου «Η Σκόπιμη Μείωση του Επιπέδου της Αμερικής»(«The Deliberate Dumbing Down of America»). Το βιβλίο υποστηρίζει ότι οι σταδιακές αλλαγές στο αμερικανικό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη των επιρροών των γονέων ενός παιδιού στον απόγονό τους και για τη διαμόρφωση του παιδιού σε μελλοντικό δούλο – μέλος του «προλεταριάτου», προετοιμάζοντας το για έναν σοσιαλιστικό-κολεκτιβιστικό κόσμο του μέλλοντος. Θεωρεί ότι αυτές οι αλλαγές προήλθαν από σχέδια που διατυπώθηκαν κυρίως από το οικουμενιστικό «Ίδρυμα Άντριου Κάρνεγκι για την Προώθηση της Εκπαίδευσης» και το σιωνιστικό «Συμβούλιο Γενικής Εκπαίδευσης Ροκφέλερ», περιγράφει δε λεπτομερώς τις ψυχολογικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την εφαρμογή και την πραγματοποίηση των αλλαγών. Η Ίσερμπιτ έγραψε επίσης το βιβλίο «Μεταρρύθμιση Πίσω στα βασικά» («Back to Basics Reform»), στο οποίο καταγράφει τις πολυάριθμες και πολύμορφες εμπειρίες της από την εργασία της στο Υπουργείο Παιδείας και τους κατ΄αυτήν τρόπους επαν΄ρθωσης του εκπαιδευτικού εκτροχιασμού. Απόλυτα συνειδητοποιημένη πολιτικά, ίδρυσε τη «Συντηρητική Ένωση του Μέην»  («Maine Conservative Union»), θυγατρική της εθνικής Αμερικανικής Συντηρητικής Ένωσης, και τους «Φρουρούς της Εκπαίδευσης για το Μέην» («Guardians of Education for Maine»).]

Ο όρος «Πολιτισμικός Μαρξισμός» αναφέρεται σε μια θεωρία που αποκαλύπτει και παρουσιάζει τον Δυτικό Μαρξισμό (ειδικά τη διαβόητη Σχολή της Φρανκφούρτης) στην πραγματική δομή και λειτουργία του,  ως υπεύθυνο γιά τα σύγχρονα «προοδευτικά» κινήματα, για την πολιτική ενάντια στην εθνοφυλετική ταυτότητα και για την κλιμακούμενη έως υστερίας πολιτική ορθότητα. Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζει ότι υπάρχει μια συνεχής και σκόπιμη ακαδημαϊκή και πνευματική προσπάθεια υπονόμευσης της Δυτικής κοινωνίας μέσω ενός προγραμματισμένου πολιτισμικού πολέμου, προσπάθεια που υπονομεύει πολύμορφα τις χριστιανικές αξίες του παραδοσιακού συντηρητισμού και επιδιώκει να τις αντικαταστήσει με άθεες. πολιτισμικά «προοδευτικές» ψευτο-αξίες.

Η σύγχρονη εκδοχή της θεωρίας του «Πολιτισμικού Μαρξισμού» είναι μια επιτυχημένη αναβίωση του προπαγανδιστικού όρου «Πολιτισμικός Μπολσεβικισμός», προήλθε δε από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Αρχικά βρισκόταν μόνο στο ακροδεξιό πολιτικό περιθώριο, αλλά ο όρος άρχισε να εισέρχεται στον κυρίαρχο πολιτικοκοινωνικό διάλογο τη δεκαετία του 2010 και τώρα βρίσκεται διεσπαρμένος παγκοσμίως. Η θεωρία του μαρξιστικού πολιτισμικού πολέμου προωθείται από εναλλακτικούς δεξιούς πολιτικούς, φονταμενταλιστές θρησκευτικούς ηγέτες, ελευθεριακούς πατριώτες πολιτικούς σχολιαστές, σε εκτυπούμενα και ηλεκτρονικά έντυπα και τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, έχει δε περιγραφεί από τους επικριτές της ως «θεμελιώδες στοιχείο» της κοσμοθεωρίας της «Εναλλακτικής Αντικαθεστωτικής Δεξιάς».

Οι προαναφερθέντες δύο στοχαστές, Πίτερσον και Ίσερμπιτ, όντες τολμηροί και ρωμαλέοι  εκφραστές της εισερχόμενης παλίρροιας ενός «Μετα-Μετανεωτερικού» Νέου Ρεαλισμού, είναι προάγγελοι και προφήτες της επικείμενης κατάρρευσης του Πολιτισμικού Μηδενισμού. Η απεγνωσμένη προσπάθεια της εχθρικής ελίτ των Επικυριάρχων να στηρίξει την παραπαίουσα Πολιτιστική Μηδενιστική ιδεολογία της (για τον άθεο – εκκοσμικευμένο μηδενισμό, τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, τον ναρκισσιστικό υπερατομικισμό και τον πολιτισμικό σχετικισμό), λαμβάνει τώρα ανοιχτά ολοκληρωτικές μορφές μέσω βίαιων καταστολών [πρωτοφανή επιθετικά επεισόδια αριστερών παρακρατικών όπως στο Σάρλοτσβιλ των ΗΠΑ), παρενόχλησης στον χώρο εργασίας («η ώθηση της ποικιλομορφίας» της Google) και ψηφιακής λογοκρισίας («αποκλεισμός από βατήρες/ πλατφόρμες δικτύωσης» της Εναλλακτικής Αντικαθεστωτικής Δεξιάς)], αλλά τελικά είναι αμετάκλητα καταδικασμένη.

Μια αποφασιστική στρατηγική συσκότισης των μέσων ενημέρωσης, [όπως στην περίπτωση του «τζιχάντ βιασμού» της Κολωνίας, των βρετανικών πακιστανικών «συμμοριών παιδοβιαστών  λευκών κοριτσιών» (όπου καταδείχτηκαν οι αποτυχίες των βρετανικών κρατικών ιδρυμάτων στην πρόληψη, στον εντοπισμό και στη δίωξη των εκτεταμένων περιπτώσεων ομαδικής σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης παιδιών που συνέβησαν κυρίως μεταξύ της δεκαετίας του 1990 και του 2010, λόγω «αντιρατσιστικής διάθεσης» των αρμόδιων υπηρεσιών), της γαλλικής ισλαμικής «κόλασης των επάλληλων ομαδικών βιασμών – tournantes» και των νοτιοαφρικανικών «δολοφονιών στα αγροκτήματα» σε βάρος των Λευκών κτηματιιών], μπορεί να παρατείνει τεχνητά τη ζωή της εχθρικής ελίτ του Πολιτισμικού Μηδενισμού, αλλά δεν μπορεί να τη σώζει επ’ αόριστον. Πολιτικά, ο Πολιτισμικός Μηδενισμός απλώς θα κατακλυστεί από την αυξανόμενη παλίρροια του Λαευκού Δυτικού Κινήματος Ταυτότητας. Διανοητικά, είναι ήδης νεκρός μέσα στο νερό – τα πρώτα κύματα του Αρχαιοφουτουρισμού ….τον έχουν ήδη πνίξει.

Η συμβολή του Πέρση στοχαστή Τζορτζανί στην αναμενόμενη εδώ και αρκετό καιρό ευθανασία του Πολιτισμικού Μηδενισμού είναι σημαντική: Ως συνιδρυτής του κινήματος της αμερικανικής Εναλλακτική Δεξιάς  και ως Αρχισυντάκτης των εκδόσεων Arktos – αλλά πάνω απ’ όλα ως Αρχαιοφουτουριστής στοχαστής, μέχρι στιγμής έχει πράξει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να προωθήσει την ταυτοτική αντίσταση στον Πολιτισμικό Μηδενισμό. Είναι πλέον καιρός όλοι οι στοχαστές και ακτιβιστές που υποστηρίζουν την εθνοφυλετική Ταυτότητα να αναρωτηθούν αν μπορούν ειλικρινά να πουν το ίδιο για τον εαυτό τους – και να μετρήσουν την πρόοδο του κινήματος της Ταυτότητας ως δραστικό σύνολο. Πέρα από συμπλέγματα, αλαζονείες και αρχομανίες.

Βρισκόμαστε σε περίοδο πολέμου.

Πολέμου Παγκόσμιου και Πνευματικού.

Πολέμου Εκμηδένισης !