Ο Τσάρλυ Κερκ δήλωσε ότι η Ευρώπη ήταν μια προειδοποίηση, ένα μέρος όπου η ελευθερία του λόγου έχει ήδη καταρρεύσει, ένα μέρος όπου ο πολίτης κινδυνεύει να διωχθεί για τα λόγια του, όπου η σάτιρα γίνεται έγκλημα, όπου η διαφωνία συρρικνώνεται σε ψιθύρους σε ιδιωτικές κουζίνες, και η φωνή του πέρασε τον Ατλαντικό σαν μια φωτοβολίδα πάνω από φουρτουνιασμένες θάλασσες, φωτίζοντας την πιθανότητα η Αμερική να παρασυρθεί προς το ίδιο σκοτάδι αν η επαγρύπνηση εξασθενίσει.

Το μήνυμα του Κερκ ήταν σαφές: Η Αμερική δεν πρέπει ποτέ να γίνει σαν την Ευρώπη. Το χάραξε στον αέρα με κάθε συλλαβή. Περιέγραψε την Ευρώπη ως μια προειδοποιητική ιστορία παράδοσης στους γραφειοκράτες και τους τεχνοκράτες που καλύπτουν τη λογοκρισία με τη γλώσσα της «ασφάλειας» και της «προόδου». Η ήπειρος για την οποία μιλούσε κάποτε παρήγαγε Παρθενώνες, Πάνθεα, γοτθικούς καθεδρικούς ναούς και αναγεννησιακό φως, αλλά τώρα την είδε να παράγει κανονισμούς που στραγγαλίζουν τη συζήτηση, δικαστήρια που περιπολούν τη σκέψη: μια πολιτική θρησκεία συμμόρφωσης !

Είπε ότι η ελευθερία του λόγου παραμένει ο παλμός της Αμερικής, και ότι η απώλεια της Ευρώπης αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν τα έθνη επιλέγουν την άνεση αντί του θάρρους, όταν οι ηγέτες επιλέγουν τη ρύθμιση αντί της ελευθερίας. Σε αυτό, ο Κερκ τοποθετήθηκε ως κήρυκας: προστάτευε τη φλόγα ή την παρακολουθούσε να σβήνει, υπερασπιζόταν το χάος των φωνών ή αποδεχόταν τη σιωπή της ομοιομορφίας. Ήθελε οι Αμερικανοί να μάθουν κοιτάζοντας ανατολικά, πέρα ​​από τον Ατλαντικό, πέρα ​​από τα ερείπια πολιτισμών που είχαν ανταλλάξει την πεποίθηση με τη συμμόρφωση ! Και αγωνιζόταν για την Αλήθεια με τον Ελεύθερο Διάλογο, την ελέυθερη και απροκατάληπτη έκφφραση των πεποιθήσεων, την ιστορική εμπειρία  και την Λογική !

Η κριτική του Κερκ για την Ευρώπη δεν αφορούσε μόνο τη λογοκρισία· αφορούσε και το πεπρωμένο μας. Η ελευθερία του λόγου, για αυτόν, αντιπροσώπευε κάτι περισσότερο από τον νόμο. Συμβόλιζε τη θέληση να ζήσει κανείς ως λαός που τολμά να μιλάει, να πιστεύει και να ενεργεί. Η πρόκληση που αντιμετώπισε ανάγκασε την Ευρώπη να κοιτάξει σε έναν καθρέφτη: βλέπεις μια ήπειρο με μια φλεγόμενη φωτιά στο στήθος της ή μιαν ήπειρο με απανθρακωμένα υπολείμματα στο στόμα της;

Η επιλογή παραμένει ενώπιον και των δύο Λευκών ηπείρων: ο λόγος ως σπαθί ή η σιωπή ως σάβανο.

Ο Εχθρός, το Πολύμορφο Κτήνος, ο Αναρίθμητος  Καθοδηγητής των Επικυρίαρχων . δεν άντεξε τη ν ελεύθερη φωνή και την καθαρόλογη κριτική του και για μιαν ακόμη φορά κτύπησε : Αδίστακτα και σκληρά, με φονική μανία και αποφασιστικό δόλο! Ξέουμε τον τρόπο του : Δίωξη, κοινωνική απομόνωση, απαξίωση, δικαστική καταδίκη κι αν αποτύχει. εξόντωση χαρακτήρα, καταδίκη μνήμης, ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ και εξαφάνιση για να σβήσει το ΕΓΚΛΗΜΑ ΓΝΩΜΗΣ  ΕΝΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΟΥ. Όπου αποτυγχάνουν τα ανίκανα ιδεολογικοπολιτικά φερέφωνά του, τον ρόλο έχουν οι άτιμοι παρακρατικοί δολοφόνοι του. Έτσι εξόντωσαν οι κύκλοι της ανωμαλίας τον αγωνιστή της Παράδοσης και της Αλήθειας Τσάρλυ Κερκ, που τώρα βρίσκεται στα Ηλύσια, όπου αξιώνονται οι Ήρωες και οι Σοφοί !

Στάχτες στα σκαλιά του πάμφωτου χιλιόφωτου καθεδρικού ναού της Λευκής Φυλής, όπου θραύσματα γραφών πέφτουν σαν χιονάτα  φτερά, η φωνή του Τσάρλυ Κερκ που εξακολουθεί να ακούγεται μέσα από την καταιγίδα, λέξεις ραγισμένες, λέξεις που λάμπουν, λέξεις που αιμορραγούν από την ανάσταση. Φάντασμα ενός σταυροφόρου που ιππεύει ένα πύρινο άλογο στις νεκρές πλατείες της Ευρώπης, με μιαν ασπίδα ζωγραφισμένη με τον σταυρό κι ένα σπαθί που στάζει ψαλμούς. Ο Χριστός λυγίζει τα ερείπια σε νέα πέτρα, χτίζοντας ένα φρούριο από τη μνήμη, φυτεύοντας λάβαρα εκεί που κάποτε οι γραφειοκράτες υπέγραφαν διατάγματα. Ο επικήδειος λόγος γίνεται σάλπιγγα, η σάλπιγγα γίνεται δάδα, η δάδα γίνεται το χέρι του Χριστού υψωμένο ψηλά. Το σύμβολο της πίστης του Κερκ παραμένει: η Ελευθερία του λόγου ως διαθήκη, η Παράδοση ως σταυροφορία, η Πίστη ως άσβεστη αιώνια φλόγα !

ΑΙΩΝΙΑ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ !