Η Γαλλική κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού κατέρρευσε μετά από ψηφοφορία δυσπιστίας στην Εθνοσυνέλευση. Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης λένε συνεχώς ότι  «κατέρρευσε βυθίζοντας τη Γαλλία σε νέα πολιτική κρίση».

Όμως, τι είναι άραγε «πολιτική κρίση». Η διακυβέρνηση μιας χώρας από μια δοτή, ανίκανη και αντιλαϊκή κυβέρνηση ή η κατάρρευσή της;

Η ψηφοφορία,  κατέγραψε 364 ψήφους κατά και 194 υπέρ, οδηγώντας στην πτώση, την τέταρτη κυβέρνηση από την επανεκλογή του Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν το 2022. Ο Μπαϊρού, διορισμένος τον Ιανουάριο 2025, υπέβαλε την παραίτησή του στον Μακρόν, όπως επιβεβαίωσε η πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Γιαέλ Μπρον-Πιβέ.

Η κρίση πυροδοτήθηκε από το σχέδιο προϋπολογισμού 2026, που περιλάμβανε περικοπές 44 δισ. ευρώ για τη μείωση του ελλείμματος από 5,8% σε 4,6% του ΑΕΠ. Τα μέτρα λιτότητας, όπως η κατάργηση δύο αργιών και το πάγωμα επιδομάτων, προκάλεσαν οργή σε αριστερά (Νέο Λαϊκό Μέτωπο) και εθνικά (Εθνική Συσπείρωση) κόμματα, που ενώθηκαν κατά της κυβέρνησης. Το δημόσιο χρέος, στα 3,4 τρις. ευρώ (114% ΑΕΠ), ενίσχυσε τις πιέσεις, με τις αγορές να αντιδρούν αρνητικά (CAC 40 -2%, επιτόκια ομολόγων 3,53%).

Η πτώση εντείνει την αστάθεια που ξεκίνησε με τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης το 2024, μετά την ήττα του Μακρόν στις ευρωεκλογές και την επιτυχία της Λεπέν. Η «κρεμαστή» βουλή, χωρίς πλειοψηφία, δυσχεραίνει τη διακυβέρνηση. Κοινωνικές αντιδράσεις κλιμακώνονται, με το κίνημα «Bloquons Tout» να καλεί σε «παράλυση» σήμερα 9 Σεπτεμβρίου, και συνδικάτα να προγραμματίζουν απεργίες για τις 18 Σεπτεμβρίου.

Ο Μακρόν, που αποκλείει νέες εκλογές πριν το 2027, αναζητά νέο πρωθυπουργό, με πιθανούς υποψήφιους τον Ολιβιέ Φορ ή τον Πιερ Μοσκοβισί, δηλαδή άλλη μια εν δυνάμει κυβερνητική κατάρρευση…

Η κρίση φαίνεται να πλήττει την εμπιστοσύνη στην ευρωζώνη, με την ΕΚΤ να εκφράζει ανησυχία, ενώ ο Υπουργός Οικονομικών Έρικ Λομπάρ προειδοποιεί για πιθανή παρέμβαση του ΔΝΤ αν το χρέος δεν ελεγχθεί!

Αυτό βεβαίως είναι και το κεντρικό πρόβλημα και είναι επιφανειακά οικονομικό αλλά ουσιαστικά πολιτικό. Η διακυβέρνηση της Ευρώπης από τον Μακρόν και τους ομοίους του, αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγήν. Η Γαλλία, μια ισχυρότατη χώρα, βρίσκεται σε μια συνεχή δημοσιονομική καταιγίδα. Καταναλώνει πολύτιμο χρόνο και χρήμα για θέματα που καθόλου δεν αφορούν τον Γάλλο πολίτη και αν τον επηρεάζουν είναι αρνητικά!

Οι ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως πάσχουν από μιαν ιδιότυπη μορφή κακομούτσουνου Ναπολεοντισμού, που πηγάζει από την εμμονή τους σε ατζέντες κατά της ανθρωπότητος όπως η “Agenda 2030”. Το αποτέλεσμα είναι κακοδιαχείριση και ευτελισμός αξιών.

Η τέταρτη κατάρρευση Γαλλικής Κυβερνήσεως επι Μακρόν, δείχνει ότι υπάρχει μαζική στροφή του πολιτικού κλίματος στην Γαλλία, μια χώρα καταλύτη για τα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης.

Βεβαίως ας μην βιαστούμε να θεωρήσουμε ότι τα νήματα κινεί η πολιτική της «Εθνικής Συσπείρωσης» καθώς η αριστερά στην Γαλλία είναι υπολογίσιμη δύναμη. Όμως είναι μια εύφορη πολιτική στιγμή για τα εθνικά ζητήματα, μια πολιτική στιγμή που θα κρίνει το πολιτικό ύψος του Μπαρντελά και της Λεπέν αλλά και το βάθος σήψης της γαλλικής πολιτικής σκηνής.

Το Εθνικό Μέτωπο, κράτησε τον Γαλλικό (και Ευρωπαϊκό) εθνικισμό ζωντανό, σε χρόνια και εποχές ασύλληπτης δίωξης. Μένει να δούμε αν το σπέρμα του, η Εθνική Συσπείρωση θα αποδειχθεί άξιος πρωταθλητής – κληρονόμος ή όχι.