Όταν κυριαρχεί στην επικαιρότητα ένα ζήτημα σαν το υπερ-σκάνδαλο του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. συνήθως αποφεύγω να σχολιάσω. Κατά κανόνα περιμένω να προχωρήσει λίγο το θέμα και να ξεχωρίσει η υπερβολή και ο συναισθηματισμός από την πληροφορία και το γεγονός.
Όμως όπως προ είπα, εδώ έχουμε ένα υπερ-σκάνδαλο. Κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Κάτι μοναδικό σαν ένας κομήτης που περνά απο την Γη κάθε κάποιες εκατοντάδες χρόνια. Και αναγκαστικά όλα τρέχουν πιο γρήγορα. Στο σημείο αυτό, πρέπει να εξηγήσω τι εννοώ.
Το συγκεκριμένο σκάνδαλο απάτης πολλών εκατομμυρίων ευρώ, είναι μια κλάση μόνο του ανάμεσα στις διάφορες κλεψιές και ρεμούλες που έχουν γίνει τον τελευταίο μισό αιώνα, σε αυτή την προοδευτική αγελάδα που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε κράτος της Ελλάδος. Είναι ας πούμε ο «Γκάλης» των οικονομικών σκανδάλων κι ας με συγχωρήσει ο μεγάλος αθλητής…
Πρώτον, δεν είναι σκάνδαλο μιας κυβερνήσεως. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι και προηγούμενες κυβερνήσεις έπραξαν αντίστοιχα. Θα πρέπει όμως να αναμένουμε για περισσότερες αποδείξεις επ’ αυτού. Στο μεταξύ βέβαια, στο σύμπαν των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης και των πληρωμένων trolls, έχει ξεκινήσει η γνωστή τακτική των κλεφταράδων, να ξεδιπλώνεται : κλέβανε και οι δικοί σας… ναι αλλά εσείς κλέψατε περισσότερα… όχι οι άλλοι πήραν τα πιο πολλά…
Είναι πάντως αναμφίβολο ότι δεν είναι σκάνδαλο ενός υπουργείου ή ενός πολιτικού. Είναι σίγουρο ότι εμπλέκονται πολλά υπουργεία και πολιτικοί. Και αυτό αποτελεί μιαν ακόμη ιδιαιτερότητα. Μέχρι στιγμής σίγουρα ενέχονται τρία υπουργεία σε επίπεδο υπουργών, υφυπουργών και γενικών Γραμματέων, συν αρκετοί βουλευτές. Και όσο περνά ο καιρός ακούμε κι άλλα να παίρνουν την θέση τους στο πάνθεο της πολιτικής εντιμότητος…
Δεύτερον, το σκάνδαλο αυτό έχει το χαρακτηριστικό να αφορά πολλά, μα πάρα πολλά χρήματα. Μην στέκεστε στο πρόστιμο των 415 εκατομμυρίων που έχει ανακοινωθεί ή σε εκείνα που είχαν βεβαιωθεί επί ΣΥΡΙΖΑ. Το οικονομικό κόστος για την χώρα είναι τόσο υψηλό που είναι σχεδόν ανυπολόγιστο. Σκεφθείτε ότι τα χρήματα που κλάπηκαν, πήγαν σε κλέφτες κι όχι στην οικονομία.
Ο (αφελής] αρχικός στόχος ήταν να στηριχθεί η παραγωγή. Δυστυχώς οι αγρότες που αγωνίζονται να τα φέρουν βόλτα με τα κοπάδια, τις κτηνοτροφικές μονάδες τους ή τους ελαιώνες τους, αντί να επωφεληθούν από αυτά τα ποσά, συνέχισαν να ζουν στην σκοτεινή πλευρά της σελήνης, παλεύοντας με ακρίβεια, τοκογλύφους και ένα ξεκάθαρα εχθρικό κρατικό σύστημα. Έτσι, ουδόλως ωφελήθηκε η επιχειρηματικότητα και η παραγωγή.
Δεν σταματά όμως εκεί. Κατ’ επέκταση, το κόστος επιβαρύνονται όλοι οι πολίτες. Κάπως έτσι για παράδειγμα, τα ξένα τυριά στις βιτρίνες των σουπερμάρκετ, είναι σαφώς φθηνότερα από τα ελληνικά… Και κάπως έτσι ο πολίτης στερείται αλλά και το κράτος ζημιώνεται περισσότερο αφού υπερτερούν τα εισαγόμενα έναντι των τοπικών προϊόντων. Και κάπου εκεί χάνεται η εικόνα του πραγματικού κόστους αυτού του σκανδάλου, αφού καταντά ανυπολόγιστη η ζημιά.
Τρίτον, η απάτη αυτή έχει χιλιάδες συνενόχους. Η πολιτική αρρώστια της αρπαχτής, δημιούργησε χιλιάδες πολίτες κλέφτες. Φυσικά και αυτοί οι πολίτες έχουν ευθύνες. Όμως να είμαστε λογικοί. Οι πολίτες και βεβαίως οι αγρότες προσπαθούν να επιβιώσουν. Όταν η κλεψιά προτείνεται από τους κυβερνώντες είναι πολύ εύκολο να αμβλυνθούν οι αντιστάσεις των κυβερνωμένων. Χωρίς αυτό να τους αθωώνει.
Τέταρτον, είναι το κοινωνικό κόστος. Οι κλέφτες μοστράρουν τα κλεμμένα (αυτοκίνητα, σπίτια, ταξίδια, κλπ) στις επαρχιακές κοινωνίες που όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται. Έτσι καταξεσκίζεται το κρατικό κύρος, απλώνεται σαν λαδιά η απογοήτευση και η απελπισία ανάμεσα στους έντιμα επιχειρούντες και στα κομματικά υβρίδια ανθρώπων. Καλλιεργείται και φυτρώνει επιθετικά η νοοτροπία ότι, «έτσι είναι τα πράγματα», «τα κόμματα κάνουν κουμάντο», «κάνε κι εσύ έτσι», «κανείς δεν τους πιάνει» κλπ. μια νοοτροπία που επιτρέπει στους κλέφτες (όλων των επιπέδων) να το κάνουν ξανά και ξανά. Και κάπως έτσι, παύουμε να ζούμε σε μιαν έννομη κοινωνία και ζούμε ως παρίες στην σκληρή πραγματικότητα της μαφίας. Με τέτοιες διαδικασίες, σκάνδαλα βοσκότοπων όπως αυτό, αποδεικνύουν ότι στην Ελλάδα ψηφίζουν τα πρόβατα…
Και σε μεγάλο βαθμό, η κοινωνική αυτή αντίληψη είναι ακριβής. Την ώρα που η δαγκάνα της ντόπιας δικαιοσύνης διώκει γιαγιάδες με τερλέκια, κυρούλες που πωλούν παρανόμως κρεμμύδια, τον πατέρα που πέταξε παντόφλα στην κόρη του και άκουσον, άκουσον την μαφία των λουκουμάδων !!! κάποιοι ξένοι δικαστικοί, βλέπουν τα δις που καταδικάζουν την χώρα σε ανέχεια, εξευτελισμό και απαξία.
Προσωπικά πάντα πίστευα ότι είναι μεγάλη αστοχία -ίσως και εξήγηση- το ότι η δικαιοσύνη παρουσιάζεται τυφλή. Για μένα θα έπρεπε να βλέπει άψογα. Και μάλιστα να έχει και το τρίτο μάτι, που υπεύθυνο για τη διαίσθηση και τη διαύγεια της σκέψης.
Έχω ξαναγράψει ότι δεν ζούμε σε δημοκρατία. Διότι το πολίτευμα που βιώνουμε στερείται τον κύριο μηχανισμό της δημοκρατίας. Εκείνον της λογοδοσίας. Δεν είναι η συχνότητα των εκλογών, το εκλογικό σύστημα, το Σύνταγμα κλπ εκείνα που εγγυόνται για τον πολίτη την ελευθερία και την δικαιοσύνη αλλά η προσήλωση του πολιτεύματος στην λογοδοσία. Και στην Ελλάδα η έννοια αυτή είναι σχεδόν καταραμένη. Η Ελλάδα πολιτικά ζει ακόμη στην εποχή των τσιφλικάδων. Στον χώρο (κι όχι χώρα) υπάρχουν καμιά εκατοστή τσιφλικάδες, μερικές χιλιάδες κοτζαμπάσηδες και όλοι οι υπόλοιποι είμαστε κολίγες τους, ευχαριστημένοι όταν δεν μαστιγώνουν εμάς αλλά τον διπλανό μας.
Δεν γνωρίζω τι θα γίνει με το υπερ-σκάνδαλο του μιαρού Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. Μπορεί όπως ανέφερα στην αρχή, να εξαφανιστεί σαν κομήτης… Γνωρίζω όμως ότι ακόμη κι αν δεν άλλαξαν το σύστημα, όποτε εξεγέρθηκαν κολίγες, η γη βάφτηκε κόκκινη…
