“Σε μια εποχή σαν τη δική μας, υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων. Υπάρχουν εκείνοι που συνειδητά επιθυμούν να βυθιστούν περισσότερο και βαθύτερα στο χάος και στο σκοτάδι. Υπάρχουν εκείνοι που ηθελημένα ή αθέλητα, είναι πάντα έτοιμοι να υπομείνουν οτιδήποτε. Στη συνέχεια, υπάρχουν επίσης οι δεινόσαυροι της Δεξιάς, οι οποίοι ζουν στην παρούσα κατάσταση κλαψουρίζοντας. Μέσα από εκδηλώσεις μνήμης, φαντάζονται ότι μπορεί να φέρουν πίσω την παλιά τάξη, γεγονός που εξηγεί γιατί συνεχώς μετρούν ήττες. Όμως, υπάρχουν και εκείνοι που λαχταρούν για μια νέα αρχή. Εκείνοι που ζουν στο σκότος, αλλά δεν είναι μέρος του σκότους. Εκείνοι δηλαδή που προσπαθούν να αναστήσουν το φως εκείνοι που ξέρουν ότι πέρα από το πραγματικό, υπάρχει επίσης το δυνατόν. Τους αρέσει να αναφέρουν τον George Orwell: “Σε μια εποχή παγκόσμιας εξαπάτησης, η μαρτυρία της αλήθειας είναι ενέργεια επαναστατική”.”
Alain de Benoist
Τα λόγια του Alain de Benoist, ειπωμένα πριν 10ετίες, δυστυχώς, είναι απολύτως ταιριαστά με την σημερινή κατάσταση.
Οι συνάνθρωποί μας που «επιθυμούν συνειδητά να βυθιστούν περισσότερο και βαθύτερα στο χάος και στο σκοτάδι» δεν βρίσκονται απλώς γύρω μας, αλλά είναι μάλλον και η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που μας περιτριγυρίζουν. Άνθρωποι με εύθραυστη ψυχοσύνθεση που προτιμούν να μην ξέρουν, να μην ακούν, να μην βλέπουν, να μην μιλούν. Αδυνατούν να κοιτάξουν στα μάτια το πρόβλημα-τέρας. Δηλώνουν ανοικτά πως: προτιμώ να μην ξέρω και να μην πληροφορούμαι γιατί στεναχωριέμαι.
Η επόμενη κατηγορία, χρήζει εξαιρετικά βαθιάς ψυχανάλυσης. Είναι οι άνθρωποι που συνειδητά ή υποσυνείδητα είναι πρόθυμοι να υποστούν τα πάντα. Λέξεις όπως, ατολμία, δειλία, ηλιθιότητα, μαζοχισμός, θρησκοληψία, ηττοπάθεια κλπ κραυγαλέα αδυνατούν να καλύψουν αυτή την κατηγορία. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, ίσως σε επίπεδο DNA.
Ο στοχαστής Benoist κατόπιν αναφέρεται στους «κλαψουρίζοντες δεινοσαύρους της Δεξιάς». Εδώ νομίζω ότι είναι εξαιρετικά επιεικής αφού, αποφεύγει να χαρακτηρίσει τους δεξιούς ως σοβαρότερο κοινωνικό πρόβλημα από τους αριστερούς. Στον πυρήνα της η δεξιά λογική είναι κυρίως αντίδραση στην αριστερά. Και ως αντίδραση θα βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα πίσω από εκείνον που προκαλεί την δράση. Η επιβίβαση στο όχημα του καπιταλισμού (στον αντίποδα του κομμουνισμού) είναι μια εξαιρετικά ρηχή πολιτική στράτευση που ουδόλως μπορεί να εμπνεύσει οράματα και ανώτερες ιδέες. Συνεπώς έχει ημερομηνία λήξης.
Τέλος, ο Benoist καταγράφει την συνομοταξία των ανθρώπων που αναζητούν την λύση και την αναζητούν δυναμικά. Αντιλαμβάνονται ότι ζουν στο σκοτάδι και απτόητοι προσπαθούν να φθάσουν στο φως.
Αυτή είναι μια στάση ζωής. Απαιτεί αρχικά να κατανοήσουμε ότι το φως ορίζεται από το σκοτάδι και το ανάποδο. Ότι δηλαδή ο ορισμός της υπάρξεως απαιτεί και τα δύο. Με άλλα λόγια δεν είναι ο στόχος μια τελική ευδαιμονία, αλλά μια αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη νίκη απέναντι στον σκοταδισμό και τους υπηρέτες του. Και αυτό αποτελεί πρόβλημα για τους πολλούς, που έχουν μάθει να σκέπτονται δυαδικά: κέρδος ή χασούρα. Νίκη ή ήττα. Στο τέλος είναι ο «παράδεισος». Όμως δεν υπάρχει τέλος. Διότι κάθε τέλος, ορίζεται από την αρχή και το ανάποδο.
Προς το παρόν, σήμερα, βρισκόμαστε στο σημείο της μάχης όπου ο σκοταδισμός επικρατεί. Και οι δυνάμεις του διαχειρίζονται με εξαιρετική μαεστρία την παγκόσμια εξαπάτηση για να απλώνουν την φενάκη της δικαιοσύνης σε έναν κόσμο που σχεδόν ποτέ δεν ήλθε σε επαφή με την έννοια του δικαίου. Ωστόσο το ζητούμενό της, είναι ισχυρό ναρκωτικό για τις μάζες και καταφέρνει να μουδιάζει τις αισθήσεις και να αλλοιώνει έτσι τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες.
Πράγματι, η ρήση του Orwell: “Σε μια εποχή παγκόσμιας εξαπάτησης, η μαρτυρία της αλήθειας είναι ενέργεια επαναστατική” είναι ορθή. Εντούτοις από τα παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε ότι οι λαμπαδηφόροι της αληθείας αποτελούν την μειονότητα στο σύνολο. Κι αυτό πολλές φορές είναι αποκαρδιωτικό συναίσθημα.
Όμως το συναίσθημα είναι υποχείριο των μαέστρων της εξαπάτησης. Η επανάσταση του φωτός απαιτεί να «αισθανόμαστε» με τις πεποιθήσεις και την γνώση.
Και το θέμα των λίγων απέναντι στους πολλούς δεν είναι αληθινό πρόβλημα αλλά μια ακόμη παραποίηση της αλήθειας.
Βλέπετε, οι αρχηγοί, οι ηγέτες, οι φάροι, είναι πάντα λίγοι σε αριθμό.
