Η μεγάλη πλειονότητα των νεότερων «πατριωτών» τις τελευταίες δεκαετίες παραδόθηκε ασυνείδητα, χωρίς αντίσταση, στους μηχανισμούς της διεθνιστικής προπαγάνδας. Αυτοί οι μηχανισμοί διαμόρφωσαν όχι μόνο τον τρόπο σκέψης, αλλά και τον τρόπο ζωής, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε υποκείμενα μιας απρόσωπης παγκοσμιοποίησης.

Αυτή η μάζα, που μερικές φορές αυτοπροσδιορίζεται ως «φύλακες της πατρίδας», έχει γίνει ο κύριος φορέας ασαφών και αόριστων ιδεών, στις οποίες κρύβεται η συστηματική υποτίμηση και απόρριψη του πνευματικού πολιτισμού των εθνών. Οι ιδέες που κάποτε υπήρξαν θεμέλιο της ύπαρξης και της ταυτότητας των λαών, αντικαθίστανται σήμερα από κενά δόγματα μιας ψευδό-προοδευτικής κοσμοθεωρίας. 

Η Μετατροπή της Αδιαφορίας σε Ιδεολογία 

Ένα κοινό χαρακτηριστικό των σύγχρονων «πατριωτών» είναι η μετατροπή της αδιαφορίας σε ιδεολογία. Η αμέλεια απέναντι στα εθνικά ζητήματα, η άγνοια της ιστορίας και η έλλειψη πραγματικής εθνικής συνείδησης παρουσιάζονται ως μια «εναλλακτική» πολιτική θέση.

Ενώ οι πρόγονοί μας πολέμησαν για τη διατήρηση της γλώσσας, των παραδόσεων και της θρησκείας, οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι «πατριώτες» περιορίζονται σε συμβολικές και επιδεικτικές πράξεις, χωρίς να κατανοούν το βάθος της εθνικής παράδοσης. Αυτή η αδιαφορία δεν είναι απλώς έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά μια ενεργητική απόρριψη των αξιών που διατηρούν τα έθνη ζωντανά. 

Η Ακρωτηριασμένη Εθνική Μνήμη

Συνέπεια αυτής της αδιαφορίας είναι η σταδιακή καταστροφή της εθνικής μνήμης. Η ιστορία παύει να είναι μια ζωντανή πηγή σοφίας και γίνεται απλώς μια σειρά γεγονότων που διδάσκονται μηχανικά, χωρίς να εμπνέουν πατριωτικό αίσθημα. Οι νέοι σήμερα γνωρίζουν περισσότερα για ξένους πολιτισμούς παρά για τον δικό τους. Η μνήμη των ηρώων, των θυσιών και των αγώνων της πατρίδας εξασθενεί, αντικαθιστάμενη από μια παγκοσμιοποιημένη κουλτούρα που προωθεί τον ατομικισμό και τον καταναλωτικό τρόπο ζωής. Η εθνική συνείδηση, που δεν βρίσκει πλέον έδαφος στα νεανικά πνεύματα, αντικαθίσταται από μια επιφανειακή «εθνικιστική» ρητορική, χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. 

Ατομικισμός Εναντίον Συλλογικότητας

Η κοινωνική μας εικόνα προσανατολίζεται πλήρως προς τον ατομικισμό, εις βάρος της συλλογικότητας. Αυτή η τάση δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα των μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης, που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη αδυναμία να αντισταθεί στον καταναλωτικό πολιτισμό. Τα αποτελέσματα είναι άμεσα και ορατά: 

• Η Ασυδοσία απέναντι στο Περιβάλλον – Ο ανθρώπινος εγωισμός και η απληστία καταστρέφουν αμείλικτα τους φυσικούς πόρους, χωρίς εθνική ή ηθική μέριμνα. Η πατρίδα, που κάποτε ήταν ιερός χώρος για τις επόμενες γενιές, μετατρέπεται σε απλό χώρο εκμετάλλευσης.  Ο άνθρωπος επιβεβαιώνει την αποκοπή του από το περιβάλλον (βεβαιώνοντας έτσι τον θάνατό του) μέσα από σχέδια «διαμόρφωσης της φύσης». Μου θυμίζει έτσι τον τεμπέλη μαθητή που ενώ δεν διάβασε για να μάθει προπαίδεια, αλαζονικά σηκώνεται στον πίνακα να λύσει δορυφορικές εξισώσεις.

• Η Εξάρτηση από την Τεχνολογία – Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει με την ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική πρόοδος θα τον ελευθερώσει. Αντίθετα, γίνεται ολοένα πιο εξαρτημένος από μηχανήματα και συστήματα που τον κάνουν ανίκανο να διατηρήσει την αυτάρκειά του. Η παγκοσμιοποίηση προωθεί μια ομογενοποιημένη, μαζική τεχνοκρατία, που αποξενώνει τον άνθρωπο από τις ρίζες του και τον καθιστά απόλυτα εξαρτημένο για την επιβίωσή του. Και το «σενάριο συνωμοσίας» συνεχίζεται και η παράσταση μετατρέπεται σε ένα φριχτό θρίλερ, με τα πολύ κοντινά σχέδια του «μετανθρωπισμού»…

• Καταναλωτική Συνείδηση αντί Εθνικής – Η ταυτότητα του σύγχρονου ανθρώπου δεν ορίζεται πλέον από τη γλώσσα, τη θρησκεία ή την ιστορία του, αλλά από τις καταναλωτικές του επιλογές. Το λατινικό ρητό του  «Cogito ergo sum» έχει αποσυρθεί ως επικίνδυνο και την θέση έχει πάρει το κερδοφόρο: «Consumo ergo sum». Κερδοφόρο μεν, για ποιους όμως; Ο «πατριώτης» σήμερα μπορεί να δηλώνει αγάπη για τη χώρα του (ο καθένας δηλώνει ότι τον βολεύει, αυτή είναι η «πραγματική δημοκρατική επιτυχία» του σήμερα), ενώ ταυτόχρονα ζει και σκέφτεται σαν ατομικιστής, χωρίς ενδιαφέρον για το κοινό καλό, αγοράζοντας για παράδειγμα αυτοκίνητα που παράγονται από τουρκικές εταιρίες (FIAT, VOLVO, κλπ)

• Ο Υποπολιτισμός της Μετριότητας – Τα μέσα μαζικής ψυχαγωγίας προβάλλουν έναν υποπολιτισμό, που δοξάζει τη μετριότητα, την αμέριμνη ζωή και την έλλειψη αξιών και ευθυνών. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται αμέσως οι οπαδοί του είναι ότι αυτός ο υποπολιτισμός είναι στην πραγματικότητα ιεραρχικός υποπολιτισμός, που σταδιακά “κατεβάζει” το πνεύμα αντί να το “ανεβάζει”. Οι «ήρωες» του σήμερα δεν είναι οι στρατιώτες, οι λόγιοι ή οι επαναστάτες, αλλά οι διασημότητες των social media, που προωθούν μια ρηχή και εφήμερη ζωή. Έναν βίο πλασματικό και παραπλανητικό, που χάνεται μόλις σβήσει το ρεύμα.

Η Ανάγκη για Επιστροφή στις Εθνικές Αξίες

Ο αγώνας για τη διατήρηση του εθνικού πνεύματος δεν είναι πόλεμος εναντίον των άλλων, αλλά μάχη για τη διαφύλαξη της δικής μας ταυτότητας. Ζωή χωρίς φυλετική ταυτότητα, δεν έχει παρατηρηθεί ΠΟΤΕ στην ιστορική πορεία όχι απλώς του ανθρώπου αλλά κάθε φυσικού είδους.

Η παγκοσμιοποίηση, ως εξαναγκαστική ομογενοποίηση, απειλεί να καταστρέψει ό,τι έχει δημιουργήσει η ανθρώπινη πνευματική ποικιλία εδώ και αιώνες. Δεν αρκεί να αυτό-προσδιοριζόμαστε ως «πατριώτες»· πρέπει να ζούμε σύμφωνα με τις αρχές που διατηρούν τα έθνη ζωντανά.

Μόνο μια επιστροφή στις πνευματικές και ηθικές αξίες, μια αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης και μια απόρριψη της καταναλωτικής νοοτροπίας μπορούν να δώσουν στα έθνη τη δύναμη να υπάρξουν ξανά ως ελεύθεροι και αυτόνομοι λαοί.

Στις ημέρες που ζούμε, στην κοινωνία που αναπνέουμε, μέσα σε αυτό τον ζόφο της μαζικής αποσύνδεσης των ανθρώπων, μέσα σε αυτό το ψέμα της ευημερίας, έχουμε καταντήσει θλιμμένοι πιερότοι που δίνουν παράσταση απέναντι σε ένα αδιάφορο κοινό. Απομονωμένοι και ακατανόητοι.

Στην παρακμή του σήμερα, η ενδοσκόπηση και η οικοδόμηση χαρακτήρα, κτισμένου με φυσικά υλικά αντοχής κι όχι εικονικά, η δημιουργία προσώπου (προσωπικότητας) κι όχι ατόμου, είναι απαραίτητες παράμετροι.

Στην παρακμή του σήμερα, η διαφύλαξη των παραδόσεων (κι όχι η προσάρτηση καινών και κενών δοξασιών), η μελέτη και εμβάθυνση στον Ελληνικό πολιτισμό (κι όχι η αποδοχή δυτικών ή ανατολικών κακεκτύπων του), η επιστροφή στις ρίζες (κι όχι φυσικά ο ριζοσπαστισμός) είναι μια σημαντική, απελευθερωτική και αναγκαία πράξη επανάστασης.