Για κάθε Ευρωπαίο με έστω και την παραμικρή αίσθηση ιστορίας, πολιτισμού και τιμής, το να ενταχθεί στα «τουριστικά» πλήθη στην «επίσκεψη» των μεγαλοπρεπών μνημείων, των ιερών τόπων και των ιερών αλσών του Αρχαίου Κόσμου αποτελεί ιεροσυλία με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Σχεδόν κάθε τετραγωνικό μέτρο της Ελλάδας συνδέεται με πολλαπλά επίπεδα κληρονομίας: Κλασική Αρχαιότης, Ορθόδοξος Χριστιανισμός, λογοτεχνική παράδοση, φιλοσοφικές συσχετίσεις. Αλλά πέρασαν οι μέρες του Βύρωνος, του Σλήμαν και της Σίσσι, όταν μια δραξ υψηλοφρόνων αρχαιοδιφών, καλλιτεχνών, συγγραφέων και λατρών της περιπετελιας αναζητούσαν τις ρομαντικές ερημίες και τα κατάφυτα ερείπια της ύστερης οθωμανικής και πρωίμου ανεξαρτήτου Ελλάδος. Παρήλθαν οι μεγάλες περιηγήσεις και οι διακοπές τύπου «Θάνατος στη Βενετία» των αριστοκρατών και μεγαλοαστών, που περνούσαν μακρά καλοκαίρια διαβάζοντας κλασικά συγγράμματα ως οδηγούς και μαθαίνοντας τοπικές διαλέκτους ως κάτι αυτονόητο. Αλλά παρά την αποφασιστικότητά του να μείνει κάποιος μακριά από τη σύγχρονη «μαζική τουριστική» πραγματικότητα που πλέον εμποδίζει κάθε αυθεντικό κίνητρο για ταξίδια στα παλαιά κέντρα του υψηλού πολιτισμού των παρακτίων περιοχών της Μεσογείου, λόγω ενός παραδόξου συνδυασμού συνθηκών, ο συγγραφεύς ευρέθη πράγματι να μένει – στην πραγματικότητα να διαβιεί –εκεί: στην Ελλάδα.

Αυτό του επέτρεψε να μοιραστεί εδώ με τον αναγνώστη του την άποψη που επιδιώκει αυτό το άρθρο: μια τελευταία θέα του Λίκνου της λευκής Δύσεως. Όπως τα έφερε η τύχη, η κατοικία του συγγραφέως έτυχε να ευρίσκεται σε μιαν από εκείνες τις ολίγες εναπομείνασες ελληνικές τοποθεσίες που οι «τουριστικές» μάζες θεωρούν αρκετά βαρετές και άχρηστες ώστε τις αφήνουν ανενόχλητες: μια πόλη που δεν είναι γραφική, δεν είναι φιλική προς τις selfies, δεν είναι ταξιδιωτικός κόμβος, ευρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα και αρκετά μακριά από τους αυτοκινητοδρόμους ώστε να αποθαρρύνει τα σμήνη των «τουριστικών» αυτοκινήτων. Αυτό έδωσε στον συγγραφέα μια μοναδική ευκαιρία να ιδεί μια … μικροσκοπική ματιά από μιαν άλλη Ελλάδα, όπως την εβίωσαν οι αόρατοι πλέον «εντόπιοι», ωμή, πραγματική και γνήσια, μακριά από τις απόλυτα κακόγουστες παραμορφώσεις που επιβάλλει ο υπερτουρισμός – μιαν άλλη Ελλάδα, όπως υπάρχει πέρα ​​από τις selfie-φυσαλίδες των όχλων των «επισκεπτών» οι οποίοι ομοιάζουν με ακρίδες.

Πράγματι, το μεγαλύτερον μέρος της Ελλάδος κατακλύζεται εποχιακώς από εκατομμύρια ηλιθίους που πετάνε από τη Δυτική Ευρώπη ή οδηγούν από την Ανατολική Ευρώπη για να συγχωνευθούν σε τεράστιες ορδές «καταναλωτών εμπειριών» όλων των αποχρώσεων, από κορίτσια που επισκέπτονται τον τόπο με «παιχνιδιάρικ稻 ερωτική διάθεση και γιάπιδες που κυνηγούν ακατάπαυστα selfies, μέχρι μεσήλικες «αναζητητές πολιτισμού» και VIP με γιοτ και ελικόπτερα, ιδιοκτήτες εξοχικών κατοικιών. Αυτά τα συνεχώς ανακυκλούμενα «νεοβαρβαρικά» κύματα εισβολέων ομοιάζουν πραγματικά με «πληγές ανθρωπίνων εντόμων», που ρυπαίνουν την γη, μολύνουν το νερό, καταπονούν τις υποδομές, αφαιρούν ζωτικό χώρο, ανεβάζουν τις τιμές, εκδιώκουν τους εντοπίους, εξαλείφουν την ειρήνη και την ασφάλεια, καταστρέφουν τα φυσικά τοπία και διαστρεβλώνουν την κοινωνική ζωή. Ωστόσον, πέραν από αυτές τις μεγάλες εποχιακές πληγές,  άλλες, μικρότερες, αλλά διαρκέστερες κακοήθειες επισκέπτονται την Ελλάδα: εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι της γενεάς των baby boomers (η  ηλικιακή κοόρτη των «μπέιμπι μπούμερς» ορίζεται συνήθως ως τα άτομα που έχουν γεννηθεί ανάμεσα στο 1946 και το 1964), που καταλαμβάνουν την αγορά ακινήτων, εκπατρισμένοι «ψηφιακοί νομάδες» με φορητούς υπολογιστές, αναβαθμίζουν τα κέντρα των πόλεων και άλλου είδους, ακαταδίωκτοι και χορτάτοι «αιτούντες άσυλο» -που χρηματοδοτούνται …. από τον Σόρος-, τρομοκρατούντες τις μικρές νησιωτικές κοινότητες.

Όλες αυτές οι δοκιμασίες και οι ταλαιπωρίες επιβάλλονται σε ένα έθνος μόλις δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων που εδώ και καιρό δεν έχει ούτε την παραμικρή υπόνοια κυριάρχου ελέγχου επάνω στην χώρα του και στην ζωή του: ένα έθνος επιβαρυμένο με αστρονομικό δημόσιο χρέος, (που έχει συσσωρευτεί από μιαν αφανιστική, μικρή αλλά έντονα διεφθαρμένη, ξενόδουλη και ξενοκίνητη ελίτ αποκλειστικά για δικό της όφελος. Η Ελλάς υπόκειται πλέον στις παραμικρές ιδιοτροπίες του διεθνούς τραπεζικού καρτέλ που χειρίζεται τα χρηματοοικονομικά δρώμενα και είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει κατά γράμμα οποιαδήποτε παγκοσμιοποιητική-μηδενιστική υπαγόρευση. Υποκείμενοι σε ένα δεκαετές πείραμα «οικονομικής λιτότητος», πολλοί από τους νέους επαγγελματίες της έχουν αναγκασθεί να εγκαταλείψουν την χώρα, αναζητούντες εργασία στον πλούσιο βορρά της ΕΕ. Υποκείμενη σε ένα καθεστώς «ανοιχτών συνόρων» που έχει σχεδιαστεί από την ΕΕ και χρηματοδοτείται από ΜΚΟ, η Ελλάς παρουσιάζει τα περισσότερα από τα ανατολικά νησιά και τις εσωτερικές πόλεις της να έχουν πλέον μετατραπεί σε μόνιμα κατειλημμένα σπίτια για εκατοντάδες χιλιάδες «μετανάστες», όλους καθ’ οδόν προς τον ίδιο πλούσιο βορρά που αναζητούν οι δύσμοιροι Έλληνες, δουλοπάροικοι των Επικυριάρχων στην ίδια τους την πατρίδα.

Υποκείμενη σε ένα «de facto» καθεστώς πτωχεύσεως, η «ελληνική» «κυβέρνηση» έχει υποβιβαστεί σε ένα απλό εργαλείο για την επιβολή παγκοσμιοποιητικών-μηδενιστικών γραφειοκρατικών πειραμάτων, όπως ένα μαξιμαλιστικό lockdown κατά την επιδημία της «Covid», που απαιτούσε από τους πολίτες να στέλνουν ειδοποιήσεις SMS στις αρχές κάθε φορά που ήθελαν να βγουν από το σπίτι τους, και μια πρωτοποριακή εφαρμογή «ψηφιακών πορτοφολιών», που επιβάλλουν πλήρη ηλεκτρονικό έλεγχο σε λάθε έναν ανυποψίαστο πολίτη. Από την ελληνική χρηματοπιστωτική κρίση του 2009-16, η τοκογλυφική ​​οικονομική εκμετάλλευση, ο εκβιασμός της βιομηχανίας ασύλου και τα μέτρα επιτηρήσεως που επεβλήθησαν στην χώρα από τους διεθνείς «θεσμούς» (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) έχουν μετατρέψει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού της σε κρατουμένους μιας πρότυπης παγκοσμιοποιημένης ποινικής αποικίας. Και ενώ οι κρατούμενοι Έλληνες καταληστεύονται συστηματικά από τις δουλειές, τις οικονομίες και τα σπίτια τους, ενώ τα παιδιά και τα εγγόνια τους πιέζονται και εξωθούνται σε εργασία στο εξωτερικό, καθώς οι διπλωμάτες και οι στρατιώτες της Ελλάδος μετατρέπονται σε πιόνια στην παγκοσμιοποιημένη σκακιέρα, οι πολίτες της πρέπει να βλέπουν τη χώρα τους να μετατρέπεται σε θέρετρο παιδικής χαράς για τις εποχιακές μεταναστευτικές μάζες επιχρυσωμένων νέων της ρηχής και ημιαποβλακωμένης τουριστικής «ελίτ» των baby boomers.

Όμως, ακόμα κι έτσι, μια άλλη Ελλάς συνεχίζει να υπάρχει, ουσιαστικά μακριά από τα βλέμματα των τουριστών και των παροίκων. Αυτή είναι η Ελλάς στην οποίαν έως και το 95% του πληθυσμού αυτοπροσδιορίζεται ως Ορθόδοξος, στην οποίαν η εκκλησιαστική προσέλευση φθάνει σε παρόμοιο αριθμό, στην οποίαν η μοναστική ζωή συνεχίζει να ακμάζει, στην οποίαν οι πυρηνικοί και ακόμη εκτεταμένοι παραδοσιακοί κοινωνικοί τρόποι παραμένουν κανονιστικοί, στην οποίαν η παραβατική σεξουαλικότης, η γέννηση εκτός γάμου και η έκτρωση παραμένουν σπάνιες εξαιρέσεις, στην οποίαν ο «διαδικτυακός χρόνος» των ανθρώπων είναι ο χαμηλότερος από τις …. «ανεπτυγμένες χώρες» και στην οποίαν η εθνική ταυτότης παραμένει εξέχουσα στη δημόσια σφαίρα. Η εθνική σημαία κοσμεί σχεδόν κάθε τρίτο μπαλκόνι διαμερίσματος και η στρατιωτική θητεία εξακολουθεί να θεωρείται ουσιαστικό και έντιμο μέρος της διαμορφώσεως κάθε νέου ανδρός.

Αυτή η άλλη Ελλάς παραμένει υπαρξιακά αγκυροβολημένη σε τρία πανίσχυρα και άτρωτα σημεία: την Κλασική Αρχαιότητα, μέσω της συνέχειας της ετυμολογικά απαράμιλλης και ιδιαιτέρως αναλυτικής γλώσσης της, τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, μέσω της δογματικά ορθής και αισθητικά άφθαρτης καθημερινής θρησκευτικής ζωής του, και με την μοναδική εθνική της ταυτότητα, «ξένη» προς την υπόλοιπη Δύση λόγω της διαφορετικής θρησκείας, του διαφορετικού αλφαβήτου και της διαφορετικής ιστορίας της. Αυτή η άλλη Ελλάς διατηρεί επίσης αναγκαστικώς ένα πολεμικό «πλεονέκτημα» λόγω της γεωγραφικής της «θέσεως-προμαχώνος», καθώς ευρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία της Ευρώπης, απέναντι από την Ασία και την Αφρική. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ιστορία και η γεωγραφία έχουν δώσει στο ελληνικό έθνος έναν βαθμό «φυσικής ανοσίας» στο κενό ταυτότητος και τον εκφυλισμό του πολιτισμού που αλλού επιβάλλεται από τον παγκοσμιοποιημένο μηδενισμό.

Η ελληνική εθνική ταυτότης ουσιαστικά «επαγιώθη» και «εστερεοποιήθη» κατά την διάρκειαν των τεσσάρων αιώνων οθωμανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας, η οποία, σε αντίθεση με την δυτική ηγεμονική κυριαρχία, δεν επεδίωξε ποτέ να επιβάλει ένα ολοκληρωτικόν «Συντονισμόν» (Gleichschaltung) στον κοινωνικοπολιτισμικό τομέα. Η ιδία αυτή ταυτότης ενισχύεται συνεχώς από την γεωγραφία των συνόρων της, η οποία την αναγκάζει να παραμένει «σε εγρήγορση» καθώς αντιμετωπίζει τουρκικές εδαφικές διεκδικήσεις και μη ευρωπαϊκές «μεταναστευτικές» εισβολές. Είναι αυτή η «φυσική ανοσία» της «εν τω βάθει» της «βαθείας Ελλάδος» (Grèce profonde)  που ημπορεί μιαν ημέρα να παράσχει την σταθερή βάση από την οποίαν ημπορεί να εκκινήσει ένας δεύτερος ελληνικός απελευθερωτικός αγών ενάντια στην παραπαίουσα πλέον «φυλακή των εθνών» της ΕΕ και την επίσης παραπαίουσα παγκοσμιοποιητική-μηδενιστική «Νέα Παγκόσμια Τάξη».

Ίσως η απόλυτη ασυμβατότης αυτής της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης» με την βαθεία Ελλάδα συμβολίζεται καλύτερα από το γεγονός ότι πέρυσι, το 2024, το Ελληνικό Ορθόδοξο Πάσχα, η «Λαμπρή» των Ελλήνων,  εορτάσθηκε  περισσότερον από ένα μήνα αργότερον από το Δυτικό (Καθολικό και Προτεσταντικό) Πάσχα. Ως «Διαθήκη Νεότητος», που κατοχυρώνει τη μνήμη της χριστιανικής Ευρώπης, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία έχει διατηρήσει το αρχικό της ημερολόγιο. Έτσι, η εορτή της Εαρινής Αναστάσεως στην Ελλάδα απλώς αγνοεί όλα τα πολλά επίπεδα υπερτροφικού «επανυπολογισμού», ορθολογικής «μεταρρυθμίσεως» και «προόδου», υπό τα οποία έχει ταφεί η Δύση.

(συνεχίζεται)