Θα ήταν αντιχριστιανικό, αλλά και απάνθρωπο να μην ευχηθούμε στον Πάπα Φραγκίσκο αιώνια ευδαιμονία στον τελευταίο του προορισμό. Εξ άλλου και οι ειδωλολάτρες Ρωμαίοι έλεγαν: De mortuis nihil nisi bene (μη λες τίποτα για τους νεκρούς εκτός από το καλό). Ωστόσο, η εκτίμηση του έργου ζωής ενός αποθανόντος, μιας μεγάλης προσωπικότητας του Καθολικισμού, περιλαμβάνει προφανώς κριτική για το έργο του, ειδικά στην περίπτωση μιας προσωπικότητας τόσο αμφιλεγόμενης κατά την διάρκεια της ζωής του όσο ο Jorge Maria Bergoglio. Ο Μαρτίνος Λούθηρος απεικόνισε τον παπισμό ως την ενσάρκωση του «Αντίχριστου». Δεν αποστασιοποιούμεθα ουδόλως από αυτό, τουλάχιστον αναφορικά με τις βασικές πτυχές του έργου του συγκεκριμένου Πάπα.
Ο πρώτος Πάπας, σύμφωνα με τον καθολικό μύθο ο Άγιος Πέτρος, πρόδωσε τρεις φορές τον Κύριο του την νύχτα της σύλληψής του από τους Ρωμαίους, όμως συνειδητοποίησε πολύ γρήγορα την αμαρτία του και ζήτησε συγχώρεση. Ο Πάπας Φραγκίσκος πέθανε χωρίς ποτέ να αναγνωρίσει την προδοσία ως τέτοια στην κρίση του κορωνοϊού. Όταν ο «Σατανάς» ανέλαβε με την εξάπλωση ενός παράσιτου ανοιχτά την εξουσία στον κόσμο και υποβάθμισε με την μορφή κάθε λογής απαγορεύσεων το ανθρώπινο ον, ο Πάπας και μαζί του ολόκληρη η Καθολική Εκκλησία (αλλά και η Ορθόδοξη της Κωνσταντινουπόλεως) παρέμειναν σιωπηλοί. Αντί να υπερασπιστεί το θεμελιώδες δικαίωμα στην λατρεία, την μετάληψη και την ποιμαντική φροντίδα, το οποίο αποτελεί κυρίαρχο δικαίωμα μιας θρησκευτικής κοινότητας λόγω του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, στο οποίο οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να παρεμβαίνουν σε καμία περίπτωση, ο Πάπας υποστήριξε ανοιχτά την σατανική πολιτική του κορωνοϊού. Ο «σατανισμός» του κορωνοϊού θα είχε τελειώσει πολύ γρήγορα αν το ήθελε ο Πάπας Φραγκίσκος. (Ο Αρχιεπίσκοπος Carlo Maria Viganò που αντιστάθηκε στον «σατανισμό» του κορωνοϊού αφορίστηκε από τον Πάπα Φραγκίσκο).
Στον τομέα της σεξουαλικής ηθικής, ο Φραγκίσκος αποδείχθηκε ο επικεφαλής της Μεγάλης Επαναφοράς. Τα φιλελεύθερα, κοσμικά κράτη μπορούν να επιτρέπουν την ομοφυλοφιλία, την παμφυλοφιλία και τις «queer» μορφές ανθρώπινης σεξουαλικότητας ως έκφραση της ατομικής ελευθερίας, εφόσον δεν αντιτίθενται σε ηθικούς νόμους που θεωρούνται γενικά σωστοί. Οι Χριστιανοί προφανώς δεν πρέπει να καταδικάζουν τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε τέτοιες πρακτικές, είναι δε και υποχρεωμένοι να τους συγχωρούν. Αλλά είναι εντελώς άλλο πράγμα να σταματήσουμε να αποκαλούμε την αμαρτία αμαρτία και ακόμη και να την δικαιολογούμε. Σε αυτό το σημείο υπάρχει μια αποστασία που ο Θεός θα δυσκολευτεί να συγχωρήσει. Η απόσπαση από την σεξουαλική βιολογία του ανθρώπου, η οποία σύμφωνα με την χριστιανική πεποίθηση δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Θεό, συνοδεύτηκε επί εποχής Φραγκίσκου και από άλλες μορφές σατανικού μετανθρωπισμού, δηλαδή της ιδεολογίας της Μεγάλης Επανεκκίνησης, η οποία παρουσιάζει τον Homo sapiens, ενόψει πανδημιών και κλιματικής αλλαγής, ως τον μόνο επιζήμιο παράγοντα στο οικοσύστημα του πλανήτη μας. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την χριστιανική ιδέα του ανθρώπου ως εικόνας του Θεού. Τουτέστιν, θα έπρεπε να έχει εκφραστεί σαφής διαμαρτυρία εδώ και πολύ καιρό από το υψηλότερο επίπεδο των χριστιανικών εκκλησιών. Δυστυχώς, τίποτε δεν ακούστηκε από τον Φραγκίσκο, τον Πάπα της Μεγάλης Επαναφοράς.
Ένα άλλο ζήτημα στο οποίο ο Φραγκίσκος απέτυχε επαίσχυντα είναι η ισλαμική κατάσχεση γης στην Ευρώπη. Φυσικά, ένας πάπας του 21ου αιώνα δεν πρέπει να καλεί σε σταυροφορίες όπως έκανε κάποτε ο Γάλλος προκάτοχος του Φραγκίσκου, Ουρβανός Β ́ το 1095. Θα ήταν άτοπο να προσπαθήσουμε σήμερα να επανεκχριστιανίσουμε την Ιερουσαλήμ και την Κωνσταντινούπολη με την βία. Ωστόσο, ο Πάπας θα πρέπει να μας υπενθυμίζει ξανά και ξανά το αντι-ισλαμικό πνεύμα αντίστασης του Charles Martell στην μάχη του Poitiers (732 μ.Χ.) και του Πολωνού βασιλιά John III Sobieski στην δεύτερη τουρκική πολιορκία της Βιέννης (1683). Το χριστιανικό έδαφος της Ευρώπης δεν πρέπει να αφεθεί αμαχητί στους κληρονόμους του προφήτη Μωάμεθ, με την συνενοχή μάλιστα ενός Πάπα.
Οι χριστιανικές εκκλησίες θα έπρεπε να απευθύνουν έκκληση στους πολιτικούς να μην πλημμυρίσουν την ήπειρό μας με όλο και περισσότερους «στρατιώτες του Μωάμεθ» που ανεγείρουν εδώ τους βωμούς ενός ξένου θεού, καθώς αυτοί οι βωμοί ήταν ήδη βδέλυγμα για τον Θεό της εβραϊκής Βίβλου στα βασίλεια του Ισραήλ και του Ιούδα. Το Ισλάμ μπορεί και πρέπει να ασκείται με πλήρη αιτιολόγηση από όπου προέρχεται και ανήκει, αλλά όχι ως δημόσια θρησκεία στην χριστιανική Ευρώπη. Ο Φραγκίσκος θα έπρεπε να μιλήσει ανοιχτά για αυτό στην προσφυγική κρίση που συνεχίζεται από το 2015. Αντ’ αυτού, ο Jorge Maria Bergoglio πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι ως πάπας το 2013 στο νησί της Λαμπεντούζα και το 2021 στην Λέσβο (μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο), ιδρύοντας έτσι μια ψευδο-θρησκευτική λατρεία προσφύγων που συνεχίζεται μέχρι των ημερών μας.
Ο Πάπας του κορωνοϊού, του Great Reset, του εξισλαμισμού της Ευρώπης πέθανε. Ωστόσο, δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί με την Καθολική Εκκλησία και την δική της μεγάλη επαναφορά. Το μέλλον μπορεί να φαίνεται θολό, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει επίσης πολλές αδιανόητες δυνατότητες. Εξ άλλου η χριστιανική Ορθοδοξία γνωρίζει ότι «η Μόσχα είναι η τρίτη Ρώμη και δεν θα υπάρξει τέταρτη».
