Η Μαρίν Λε Πεν έχει απαγορευτεί πλέον να συμμετάσχει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2027. Αυτό είναι το  αποτύπωμα της πραγματικότητας – χωρίς μεταφορές, χωρίς αποχρώσεις, μόνο η κοφτερή λεπίδα της καθεστωτικής λαιμητόμου που πέφτει. Δεν την έχουν νικήσει στον αγώνα της συζήτησης, των επιχειρημάτων ή του οράματος. Έχουν απλώς «κλειδώσει τις πύλες» της Ιστορίας. Η βασίλισσα απομακρύνεται από την πολιτική σκακιέρα ενώ το παιχνίδι συνεχίζεται, στημένο, άτιμο. κάλπικο, τρέμοντας με τον φόβο φόβο της επιστροφής της. Αυτό δεν ήταν μόνο μια αίθουσα δικαστηρίου. Ήταν ένα θέατρο τελετουργικής εκτέλεσης όπου βρέθηκε καταδικασμένη πριν δικαστεί. Ένα «λαϊκό δικαστήριο» του αγορασμένου, αποβλακωμένου και καθοδηγούμενου όχλου, με «βαλτούς» δικαστές.  Ένα δράμα που ξεδιπλώθηκε, απογυμνωμένο από την σκλήρή ειλικρίνεια της τραγωδίας.

Το θύμα αυτής της κακοδικίας είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολιτική προσωπικότητα. Ενσωματώνει την εξέγερση ενός ολοκληρου έθνους. Τα γαλλικά δικαστήρια, κουκλοθέατρα των εξουσιαστών, που ενεργούν ως όργανα υπερεθνικής οντότητας, έχουν δηλώσει την ετυμηγορία τους: Η Μαρίν Λε Πεν είναι ένοχη γιατί τόλμησε  να αντισταθεί ! Ισχυρίζονται ότι μεταξύ του 2004 και του 2016, «κακοδιαχειρίστηκε» περίπου 4,5 εκατομμύρια ευρώ, απασχολώντας βοηθούς της στην ευρωβουλή, που υποτίθεται ότι υπηρετούσαν το κόμμα της, τον «Εθνικό Συναγερμό», αντί να ασχοληθούν με «νόμιμο κοινοβουλευτικό έργο στο ευρωκοινοβούλιο». Ωστόσο, το πραγματικό φάσμα που στοιχειώνει αυτή τη διαδικασία είναι ξεκάθαρα η ίδια η κυριαρχία, η αυτεξουσιότητα, η ανεξαρτησία.

Η κατάργηση των παθητικών εκλογικών της δικαιωμάτων, του «εκλέγεσθαι» δεν αποτελεί μια μικρή κι ασήμαντη νομική υποσημείωση. Είναι η δόλια, προμελετημένη και σκόπιμη αποσυναρμολόγηση του δικαιώματος του λαού να επιλέξει τον ηγέτη του. Ο χρονισμός της ενέργειας αυτής αποκαλύπτει αδιαμφισβήτητα μια καλά υπολογισμένη και σχεδιασμένη πράξη δολιοφθοράς, που στοχεύει ενάντια σε όλους εκείνους που αμφισβητούν την επικρατούσα φιλελεύθερη – αριστερή ορθοδοξία. Το δικαστικό σώμα παρεμβαίνει ακριβώς όταν τα εθνικά διακυβεύματα είναι πολύ υψηλά και ο τυχών Διεκδικητής, ο ανατροπέας της φαυλοκρατίας – εν προκειμένω η Λε Πεν- διατυπώνει τη φωνή του ίδιου του λαού. Η Λε Πεν αιμορράγησε, ενώ τα λείψανα του συστήματος εξουσίας παραμένουν σώα, αβλαβή και αδρανή. Βεβαίως η έφεσή της αναμένεται, ωστόσο τέτοιες προσφυγές συχνότατα αντηχούν ως μάταιες αναπνοές σε αίθουσες όπου οι ετυμηγορίες είναι προκαθορισμένες.

Έχουμε δει αυτό το ελεεινό μοτίβο και πριν. Πρόσφατα : Το όνομα Γκεοργκέσκου παραμένει σαν πυκνός κι αδιάλυτος καπνός στα χρονικά της πολιτικής προδοσίας. Θυμηθείτε τον – ο Ρουμάνος Πατριώτης που τόλμησε να μεταχειριστεί τη γλώσσα του λαού του, ζητώντας από τις Βρυξέλλες να υπακούσουν στο Βουκουρέστι γύρω από τα εθνικά ζητήματα της Ρουμανίας. Και πέρα ​​από τον Γκεοργκέσκου, αναδύεται γιγάντια η εικόνα του ηρωομάρτυρα Κορνήλιου Ζελέα Κοντρεάνου – του «Αρχηγού»- κι αναδεύεται ανάμεσα στις σκιές. Το αποτύπωμα ενός μάρτυρα του οποίου η μνήμη εξακολουθεί να προξενεί τον φόβο στην καρδιά της γραφειοκρατικής αυτοκρατορίας. Ο Γκεοργκέσκου, όπως πριν από αυτόν ο Κοντρεάνου, αρνήθηκε να γονατίσει, να συνθηκολογήσει, να υποταχθεί και για αυτή του την ανυπακοή εξορίστηκε από τη δημοκρατική ψευδαίσθηση. Στάθηκε στο χείλος της νίκης έως ότου ο μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης στράφηκε εναντίον του. Τα νομικά όργανα χρησιμοποιήθηκαν, επικαλέστηκαν τις διάφορες γραφειοκρατικές παραγράφους και μέσα σε μια νύχτα διαγράφηκε από τις εκλογές, που ήταν έτοιμος να κερδίσει θριαμβευτικά. Κανένα …. άρμα μάχης δεν έτρεξε στους δρόμους. Η ΕΕ απαιτούσε μόνο περγαμηνές νομιμοφάνειας και διαδικαστικές πονηριές. Οι Βρυξέλλες παρέμειναν με συνέπεια απαθείς και αδιάφορες. Η ψεύτικη Ευρώπη» της Διεθνούς Πλουτοκρατίας, η  «Ευρώπη» της γραφειοκρατικής καμαρίλας των Βρυξελών, εξοντώνει τους απογόνους της Ευρώπης χωρίς τύψεις! Η έκκληση του Γκεοργκέσκου ισοδυναμούσε επίσης με την αποδοχή και προώθηση μιας πολιτικής μη διαχειρίσιμης από τους υπερεθνικούς διαχειριστές, μιας πολιτικής έντιμης, όχι ψεύτικης  και αντεθνικής.

Αυτή τη σιχαμερή φάρσα την ονομάζουν «κράτος δικαίου», αυτή την άθλια συμπεριφορά την αποκαλούν «κανόνα δικαίου». Ωστόσο, σε μιαν Ένωση συμφερόντων, όχι την «Ευρώπη των Λαών και των Πατρίδων», αλλά την «Ευρώπη» των μεγιστάνων, των «αφεντικών» όπου ο νόμος υπακούει σε  ιδεολογικές ιδιοτροπίες και πολιτικά προτάγματα των κρατούντων,  αυτός ο νόμος γίνεται ένα ρόπαλο καλυμμένο με βελούδο. Οι τραγελαφικοί γραφειοκράτες της Ένωσης, οι «Ευρωκράτες», είναι συναινετικά ατάραχοι στην διαφθορά που ξεχειλίζει από παντού, αλλά βαθιά ταραγμένοι, αναστατωμένοι από την καθαρότητα –από  το είδος που μιλά για κληρονομιά, τις καταβολές και για μια Ευρώπη που σφυρηλατείται από τους αιώνες, όχι από ρηχές φευγαλέες τάσεις. Η Λε Πεν, όπως και ο Γκεοργκέσκου, παραβιάζουν τους κανόνες των εξουσιαστών υποστηρίζοντας ότι η ταυτότητα αντέχει και καθοδηγεί τα έθνη. Αυτή η Γαλλία υπάρχει πέρα ​​από την απλή ρητορική – ως γη, ως οι συνοριακές πέτρες, ως μνημεία πολέμου, ως το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού την αυγή., σ ένα χωριό που είναι ανέγγιχτο από τις διαστροφές της νεωτερικότητας.

Η πραγματική δοκιμή ξεδιπλώνεται τώρα, παντού. Θα υποβληθούμε στην τυραννία των κατοχικών εγγράφων, των απρόσωπων δικαστών και των οδηγιών που έχουν γραφεί σε αποστειρωμένη, «ξύλινη», καθεστωτική  γλώσσα; Ή θα ξεσηκωθούμε ως αιρετικοί ενάντια στο παγκόσμιο δόγμα τους; Η Λε Πεν είναι κάτι περισσότερο από ένα όνομα που χτυπήθηκε από μια ψηφοφορία. Έχει γίνει ένα σύμβολο – μωλωπισμένη αλλά προκλητική κι ανίκητη. Η δήλωση της μη εκλογιμότητάς της στοχεύει να την καταστήσει απρόσιτη στον λαό, ανενενεργή στο περιθώριο, συνεπώς μιαν «αδιανόητη λύση» ! Ωστόσο, η σκέψη αγωνίζεται ενάντια σε κάθε καταστολή. Εάν η Ευρώπη πρόκειται να βιώσει μιαν αναγέννηση, ο καρδιακός της παλμός θα αντηχεί μέσα στην δυσκολία, στο άγχος και στην τραχιά, μη λουστραρισμένη αλήθεια.

Μπορεί να έχουν αιχμαλωτίσει, να έχουν ποδηγετήσει, να έχουν φιμώσει μιαν εθνική προεδρία, αλλά η ψυχή της Ηπείρου μας παραμένει πέρα ​​από την κατανόησή τους. Αυτή η διαχρονική και μυστηριώδης ουσία της δεν μπορεί να διωχθεί. Δεν θα αποσιωπηθεί από νομικά διατάγματα. Ο Ευρωπαίος  πατριώτης – όπως ο Φοίνικας που αναδύεται από την προγονική στάχτη – ανεγείρεται πάλι. Κάθε απαγορευμένη ψηφοφορία, κάθε αποσιωπημένος υποψήφιος, τροφοδοτεί τη φωτιά. Ο λεγόμενος «πολιτικός θάνατος» της Λε Πεν σηματοδοτεί την αρχική στροφή του νέου ύμνου των Εθνών. Βεβαίως αυτό το έπος δεν θα μεταδοθεί από τα ΜΜΕ. Θα ειπωθεί σε μεταφορικές «κατακόμβες», φωτισμένο από το τρεμόπαιγμα των κεριών, και αποδιδόμενο με κώδικες, αποκρυπτογραφήσιμους μόνον από τις αρχαίες γραμμές αίματος των Ευρωπαίων.

Υ.Σ.

Να θυμήσουμε εδώ ότι είχαμε αναφέρει το 2021 πως, το “καλό κορίτσι του συστήματος” η Christine Lagarde, καταδικάστηκε για κατάχρηση δημοσίου χρήματος [την εποχή που ήταν υποργός Οικονομικών] και το δικαστήριο, ενώ την καταδίκασε δεν επέβαλλέ ΚΑΜΙΑ ΠΟΙΝΗ !!! Η Lagarde λόγω της καταδίκης υποχρεώθηκε να παραιτηθεί απο το ΔΝΤ και ανέλαβε την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα !!!

Η γαλλική δικαιοσύνη λοιπόν, αποδεικνύει ότι είναι ένας τρύπιος θεσμός, απο τον οποίο γλυστράνε όσοι υπηρετούν τα συμφέροντα του Διεθνούς Κεφαλαίου…