Η πρόσφατη αντιπαράθεση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ της Κομισιόν και του ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ έχει αποκαλύψει τις βαθύτερες ρωγμές στην ευρωπαϊκή ενότητα, ιδιαίτερα σε σχέση με την εξωτερική πολιτική και την διαχείριση της συνεχιζόμενης κρίσης στην Ουκρανία.
Ο Σάντσεθ, μιλώντας σε δημοσιογράφους, τόνισε την ανάγκη για μια ενιαία διαπραγματευτική ομάδα και έναν εκπρόσωπο που να μιλάει εκ μέρους όλων των Ευρωπαίων πολιτών! Υπογραμμίζοντας έτσι, ότι η ημίτρελη Κάλας, δεν έχει ούτε τα προσόντα αλλά ούτε το κύρος για να εκπροσωπεί την Ε.Ε.
Αυτή η δήλωση προκάλεσε την αντίδραση της Εσθονής πρώην πρωθυπουργού, η οποία θεωρεί ότι είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να αντιπροσωπεύσει τα συμφέροντα της ΕΕ. Ωστόσο, η Κάλας έχει επικριθεί για την στάση της υπέρ μιας σκληρής επιθετικής πολιτικής απέναντι στην Ρωσία, κάτι που οι λογικότεροι ερμηνεύουν ως δρόμο για μια πολιτική «αιώνιου πολέμου».
Η Κάλας, που δεν είναι καν εκλεγμένη και προέρχεται απο μια από τις πιο εχθρικές προς τη Ρωσία χώρες της ΕΕ, έχει επανειλημμένα υποστηρίξει την ενίσχυση της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία και την επιβολή πιο σκληρών κυρώσεων στη Μόσχα. Έχει επίσης κάνει δηλώσεις-απειλές πως, η Εσθονία, θα στείλει τα δικά της στρατεύματα στην Ουκρανία, προκαλώντας τρανταχτά γέλια…
Ωστόσο, αυτή η στάση δεν είναι πάντα ευρέως αποδεκτή μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ και σίγουρα είναι αφελής κι επικίνδυνη.
Ο Σάντσεθ, αντιπροσωπεύοντας μιαν πιο μετριοπαθή πολιτική, φαίνεται να επιδιώκει την διπλωματική προσέγγιση, που θα επιτρέψει στην Ευρώπη να αποκτήσει έναν ρόλο διαμεσολαβητού στην κρίση, στοχεύοντας στην αποκλιμάκωση κι όχι στην ολική καταστροφή της Ουκρανίας και απομακρύνοντας την Ε.Ε. απο την λογική του πολεμοκάπηλου ηλιθίου…
Η αντιπαράθεση αυτή, ξεκάθαρα αποκαλύπτει τις βαθιές ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών, που μπορούν να αποδυναμώσουν την ενότητα της ΕΕ σε μια κρίσιμη στιγμή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Σίγουρα πάντως καταδεικνύει ότι οι πολεμικές κορώνες δεν είναι αποδεκτές από όλα τα μέλη της Ε.Ε.
Επιπλέον, η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Σάντσεθ και της Κάλας δείχνει ότι οι στατικές ρωγμές στην ευρωπαϊκή συμμαχία αρχίζουν να γίνονται πιο φανερές. Αλλά και ότι η επιλογή στελεχών απο την Φον ντερ Λάινεν είναι επιεικώς αποτυχημένη. Η ΕΕ είναι αντιμέτωπη με μια σειρά από έντονες προκλήσεις, από την ενεργειακή κρίση μέχρι την οικονομική ύφεση, και η έλλειψη συνοχής στην εξωτερική πολιτική μπορεί να επιδεινώσει αυτές τις δυσκολίες.
Αν η ΕΕ θέλει να παραμείνει ένας παίκτης στον παγκόσμιο πολιτικό πίνακα, θα πρέπει να βρει τρόπους να ξεπεράσει αυτές τις εσωτερικές διαφωνίες και να παρουσιάσει μιαν ενιαία και συνεκτική στρατηγική, ειρήνης και προόδου. Η εναλλαγή μεταξύ πολέμου και διπλωματίας είναι μια από τις πιο κρίσιμες αποφάσεις που θα πάρει η ΕΕ στο εγγύς μέλλον, και θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ενότητα αλλά και την ύπαρξή της.
Η ώρα μετατόπισης από το πλευρό των “funds” στο πλευρό των λαών είναι τώρα. Αλλά αυτή η Ε.Ε. δεν δύναται να το πετύχει, καθώς τα στελέχη της είναι πολιτικά προϊόντα κι όχι πολιτικοί ηγέτες.
