ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Σοβαρά μιλώντας, η φιλελεύθερη ηγεμονία στη χώρα εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή. Από το 1991, σχεδόν όλα τα σημαντικά δόγματα που διαδίδονται στην εκπαίδευση, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τον πολιτισμό έχουν οικοδομηθεί αυστηρά σύμφωνα με τα φιλελεύθερα πρότυπα. Τα πάντα από το Σύνταγμά μας είναι φιλελεύθερα. Ακόμη και η ίδια η απαγόρευση της ιδεολογίας είναι μια καθαρά φιλελεύθερη ιδεολογική θέση. Οι φιλελεύθεροι δεν θεωρούν τον φιλελευθερισμό ιδεολογία τον ίδιο – είναι η “απόλυτη αλήθεια” τους. Κάτω από την “ιδεολογία”, κατανοούν οτιδήποτε αμφισβητεί αυτή τη “φιλελεύθερη αλήθεια”, όπως ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο εθνικισμός ή οι πολιτικές διδασκαλίες της παραδοσιακής κοινωνίας.

Μετά το τέλος της ΕΣΣΔ, η φιλελεύθερη ιδεολογία έγινε κυρίαρχη στη Ρωσική Ομοσπονδία. Από την αρχή, πήρε ολοκληρωτικό χαρακτήρα. Οι φιλελεύθεροι συνήθως επικρίνουν τον ολοκληρωτισμό – τόσο τον δεξιό (εθνικιστικό) όσο και τον αριστερό (σοσιαλιστικό) – ενώ ταυτίζουν βιαστικά τον φιλελευθερισμό με τη “δημοκρατία”, αντιτάσσοντάς τον σε κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Ωστόσο, η βαθιά φιλόσοφος και μαθήτρια του Χάιντεγκερ Χάνα Άρεντ σημείωσε οξυδερκώς ότι ο ολοκληρωτισμός είναι χαρακτηριστικό όλων των σύγχρονων πολιτικών ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένης της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ο φιλελευθερισμός δεν αποτελεί εξαίρεση- είναι ολοκληρωτικός από τη φύση του.

Όπως κάθε ολοκληρωτισμός, πρόκειται για μια συγκεκριμένη ομάδα της κοινωνίας (μια ορισμένη μειοψηφία) που ισχυρίζεται ότι είναι ο “φορέας της παγκόσμιας αλήθειας”, γνωρίζοντας έτσι τα πάντα για το παγκόσμιο/οικουμενικό. Εξ ου και ο ολοκληρωτισμός – από το λατινικό totalis, που σημαίνει ολόκληρος, ακέραιος, πλήρης. Βασιζόμενοι σε μια φανατική πίστη στο αλάθητο της ιδεολογίας τους, επιβάλλουν τις απόψεις τους σε ολόκληρη την κοινωνία. Το ολοκληρωτικό “τα πάντα” αντιπαραβάλλεται εύκολα με τη γνώμη της πλειοψηφίας ή τις διάφορες ιδεολογικές ομάδες που υπάρχουν πραγματικά στην κοινωνία. Συνήθως, η ολοκληρωτική άρχουσα ελίτ δικαιολογεί το “δίκιο” της ισχυριζόμενη ότι “κατέχει τη γνώση του νοήματος της ιστορίας”, ότι “κατέχει τα κλειδιά του μέλλοντος” και ότι “ενεργεί στο όνομα του κοινού καλού” (που είναι προφανές μόνο γι’ αυτήν). Συχνά, οι θεωρίες της προόδου, της ανάπτυξης ή οι επιταγές της ελευθερίας, της ισότητας κ.λπ. λειτουργούν ως τέτοια “κλειδιά για το μέλλον”. Τα εθνικιστικά ολοκληρωτικά καθεστώτα απευθύνονται στο έθνος ή τη φυλή, διακηρύσσοντας την ανωτερότητα ορισμένων (δηλαδή των ιδίων) έναντι των άλλων. Οι μπολσεβίκοι ενεργούν στο όνομα του κομμουνισμού, ο οποίος θα έρθει στο μέλλον, θεωρώντας την κομματική ελίτ ως φορείς της αφυπνισμένης συνείδησης, “νέους ανθρώπους”. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός είναι το αποκορύφωμα της ανάπτυξης και δρουν στο όνομα της προόδου και της παγκοσμιοποίησης. Σήμερα, αυτό περιλαμβάνει την πολιτική των φύλων και την οικολογία. “Σας κυβερνάμε επειδή είμαστε προοδευτικοί και προστατεύουμε τις μειονότητες και το περιβάλλον. Υπακούστε μας!”

Θεωρία της μειοψηφίας και κριτική της πλειοψηφίας

Σε αντίθεση με την παλαιά (π.χ. ελληνική) (Hellenic στο κείμενο) δημοκρατία, η πλειοψηφία και η γνώμη της στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, συμπεριλαμβανομένου του ολοκληρωτικού φιλελευθερισμού, είναι άσχετη. Υπάρχει ένα επιχείρημα γι’ αυτό: “Οι Γερμανοί εξέλεξαν τον Χίτλερ με πλειοψηφία, άρα η πλειοψηφία δεν είναι επιχείρημα- μπορεί να κάνει λάθος επιλογή”. Μόνο η “πεφωτισμένη / αφυπνισμένη” (woke) φιλελεύθερη μειοψηφία ξέρει τι είναι “σωστό”. Επιπλέον, η πλειοψηφία είναι ύποπτη και πρέπει να διατηρείται υπό αυστηρό έλεγχο. Οι προοδευτικές μειοψηφίες πρέπει να κυβερνούν. Αυτή είναι μια ευθεία παραδοχή του ολοκληρωτισμού.

Η απόδειξη του ολοκληρωτισμού των Μπολσεβίκων ή των Ναζί είναι περιττή- είναι προφανής. Αλλά μετά τη νίκη επί της Γερμανίας το 1945 και τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, ο φιλελευθερισμός παρέμεινε η μοναδική και κύρια παγκόσμια ιδεολογία ολοκληρωτικού τύπου.

Ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας της φιλελεύθερης-μεταρρυθμιστικής διακυβέρνησης στη δεκαετία του 1990

Ο φιλελευθερισμός έφτασε στη Ρωσία ως ηγεμονία των φιλοδυτικών φιλελεύθερων μειοψηφιών, των “μεταρρυθμιστών”. Έπεισαν τον Γέλτσιν, ο οποίος κατανοούσε ελάχιστα τον κόσμο γύρω του, για την αδιαμφισβήτητη φύση της θέσης τους. Η κυρίαρχη φιλελεύθερη ελίτ, που περιλάμβανε ολιγάρχες, ένα δίκτυο Αμερικανών πρακτόρων επιρροής και διεφθαρμένους ύστερους Σοβιετικούς ανώτερους αξιωματούχους, αποτέλεσε τη βάση της “οικογένειας”.

Από την αρχή, κυβέρνησαν χρησιμοποιώντας ολοκληρωτικές μεθόδους. Το 1993, η δημοκρατική εξέγερση της Βουλής των Σοβιέτ καταπνίγηκε με τη βία. Η φιλελεύθερη Δύση υποστήριξε πλήρως τους πυροβολισμούς στο Κοινοβούλιο, καθώς θεωρήθηκε απαραίτητος για την “πρόοδο” και την “κίνηση προς την ελευθερία”.

Στις εκλογές του 1993, το δεξιό κόμμα της αντιπολίτευσης LDPR (Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας)¹ κέρδισε στη Δούμα, αλλά απορρίφθηκε ως “περιθωριακό” και “εξτρεμιστικό”. Η πλειοψηφία δεν είχε καμία σημασία στα μάτια της “οικογένειας”. Ο Ζιρινόφσκι αρχικά στιγματίστηκε ως “Χίτλερ” και στη συνέχεια υποβιβάστηκε σε κλόουν, συμβάλλοντας στην εκτόνωση (δηλ. κυβερνώντας μόνος του και χωρίς αντίπαλο πάνω σε έναν εντελώς δυσαρεστημένο και αποδοκιμασμένο πληθυσμό όσον αφορά την κύρια φιλελεύθερη πορεία).

Το 1996, άλλοι (αυτή τη φορά αριστεροί) αντιπολιτευόμενοι – το ΚΚΡΦ (Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας) – κέρδισαν τις εκλογές. Και πάλι, η κυβερνώσα φιλελεύθερη ελίτ, που εκπροσωπούσε μια μειοψηφία, το αγνόησε αυτό. “Η πλειοψηφία μπορεί να κάνει λάθος”, υποστήριξε αυτή η μειοψηφία και συνέχισε να κυβερνά ανενόχλητη, βασιζόμενη στη φιλελεύθερη ιδεολογία, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο.

Ο φιλελευθερισμός διεκδίκησε τις αρχές του στην πολιτική, την οικονομία, τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, τη νομική επιστήμη, την εθνολογία, τις πολιτισμικές σπουδές, την πολιτική επιστήμη κ.λπ. Όλες οι ανθρωπιστικές επιστήμες καπελώθηκαν πλήρως από τους φιλελεύθερους και επιμελήθηκαν από τη Δύση μέσω συστημάτων αξιολόγησης, επιστημονικών δημοσιεύσεων, δεικτών παραπομπών και άλλων κριτηρίων. Ως εκ τούτου, όχι μόνο το σύστημα της Μπολόνια και η εισαγωγή των Ενιαίων Κρατικών Εξετάσεων, αλλά κυρίως το περιεχόμενο των ίδιων των επιστημονικών κλάδων.

Ο ρεαλισμός του Πούτιν κατά της φιλελεύθερης ηγεμονίας

Η άνοδος του Πούτιν στην εξουσία άλλαξε την κατάσταση μόνο κατά το ότι εισήγαγε την αρχή της κυριαρχίας, δηλαδή τον πολιτικό ρεαλισμό. Αυτό αναπόφευκτα επηρέασε τη συνολική δομή του φιλελευθερισμού στη Ρωσία, καθώς το φιλελεύθερο δόγμα αρνείται συνολικά την κυριαρχία και υποστηρίζει την κατάργηση των εθνικών κρατών και την ενσωμάτωσή τους σε μια υπερεθνική δομή παγκόσμιας κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, με την άφιξη του Πούτιν, οι πιο συνεπείς και ριζοσπαστικές φιλελεύθερες μειονότητες αντιτάχθηκαν σε αυτόν.

Ωστόσο, οι περισσότεροι (συστημικοί) φιλελεύθεροι αποφάσισαν να προσαρμοστούν στον Πούτιν, να καταλάβουν μια τυπικά πιστή θέση, αλλά να συνεχίσουν να διεξάγουν μια φιλελεύθερη πορεία σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Ο Πούτιν απλώς μοιράστηκε την εξουσία με τους φιλελεύθερους – ο ρεαλισμός, η στρατιωτική σφαίρα, η εξωτερική πολιτική έπεσαν σε αυτόν και όλα τα άλλα – οικονομία, επιστήμη, πολιτισμός, εκπαίδευση – σε αυτούς. Αυτό δεν είναι εντελώς φιλελεύθερο αλλά ανεκτό – άλλωστε και στις ίδιες τις ΗΠΑ η εξουσία ταλαντεύεται μεταξύ αμιγώς φιλελεύθερων παγκοσμιοποιητών (Κλίντον, Ομπάμα, Μπάιντεν) και ρεαλιστών (όπως ο Τραμπ και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι).

Την περίοδο 2008-2012, ο Μεντβέντεφ έπαιξε το ρόλο του Ρώσου φιλελεύθερου. Όταν ο Πούτιν επέστρεψε το 2012, προκάλεσε την κατακραυγή των Ρώσων φιλελεύθερων, οι οποίοι πίστευαν ότι τα χειρότερα είχαν περάσει και η Ρωσία θα επέστρεφε στη δεκαετία του 1990 – την εποχή του αγνού και ανόθευτου φιλελεύθερου ολοκληρωτισμού.

Αλλά ακόμη και επιστρέφοντας το 2012, ο Πούτιν, σε αντίθεση με τα προγραμματικά του άρθρα που δημοσιεύτηκαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2012, αποφάσισε να αφήσει τους φιλελεύθερους στην ησυχία τους, παραμερίζοντας μόνο μια άλλη μερίδα από τους πιο απεχθείς.

Το 2014, μετά την επανένωση με την Κριμαία, υπήρξε μια άλλη στροφή προς την κυριαρχία και τον ρεαλισμό. Ένα άλλο κύμα φιλελεύθερων, που αισθάνθηκαν ότι έχαναν τις προηγούμενες ηγεμονικές τους θέσεις, αποχώρησε από τη Ρωσία. Ωστόσο, ο Πούτιν, στη μάχη του για τον ρωσικό κόσμο, ανακόπηκε τότε, και η κυβερνώσα φιλελεύθερη ελίτ κατέφυγε και πάλι στη συνήθη τακτική της συμβίωσης – κυριαρχία για τον Πούτιν, όλα τα άλλα για τους φιλελεύθερους.

Η οριστική ρήξη της ΕΣΕ με τη Δύση

Η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση (ΕΣΕ) άλλαξε πολλά, καθώς η έναρξη των στρατιωτικών ενεργειών στην Ουκρανία διέψευσε τελικά το φιλελεύθερο δόγμα: “Οι δημοκρατίες δεν πολεμούν η μία εναντίον της άλλης”. Και αν το κάνουν, η μία από αυτές δεν είναι δημοκρατία. Και η Δύση αναγνώρισε εύκολα ποιος. Φυσικά, η Ρωσία. Και συγκεκριμένα, ο Πούτιν. Έτσι, η φιλελεύθερη Δύση αρνήθηκε τελικά να μας θεωρεί “φιλελεύθερους”.

Αλλά φαίνεται ότι εξακολουθούμε να θέλουμε να αποδείξουμε με κάθε κόστος: “Όχι, εμείς είμαστε οι πραγματικοί φιλελεύθεροι, εσείς δεν είστε φιλελεύθεροι. Έχετε παρεκκλίνει από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, υποστηρίζοντας το ναζιστικό καθεστώς στο Κίεβο. Εμείς παραμένουμε πιστοί στα φιλελεύθερα δόγματα. Εξάλλου, αυτά περιλαμβάνουν τον αντιφασισμό, και αυτό είναι που πολεμάμε -τον ουκρανικό φασισμό- όπως απαιτεί η φιλελεύθερη ιδεολογία”.

Δεν λέω ότι όλοι στη ρωσική κυβέρνηση σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο, αλλά σίγουρα, πολλοί το κάνουν.

Αντιτίθενται με θέρμη στις πατριωτικές μεταρρυθμίσεις, ρίχνοντας τον εαυτό τους στο ρήγμα για να διασφαλίσουν ότι η κυριαρχία δεν θα αγγίξει το πιο σημαντικό πράγμα – την ιδεολογία. Ο Αντόνιο Γκράμσι ονόμασε “ηγεμονία” τον έλεγχο της φιλελεύθερης κοσμοθεωρίας πάνω στο εποικοδόμημα – ιδιαίτερα στον πολιτισμό, τη γνώση, τη σκέψη και τη φιλοσοφία. Και αυτή η ηγεμονία εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια των φιλελεύθερων στη Ρωσία.

Εξακολουθούμε να έχουμε να κάνουμε με τον “κυρίαρχο φιλελευθερισμό”, δηλαδή με την (αντιφατική και μάταιη) προσπάθεια να συνδυαστεί η πολιτική κυριαρχία της Ρωσικής Ομοσπονδίας με τα παγκόσμια δυτικά πρότυπα, δηλαδή με τον φιλελεύθερο ολοκληρωτισμό και την παντοδυναμία των φιλελεύθερων δυτικών ελίτ που κατέλαβαν την εξουσία στη χώρα τη δεκαετία του 1990.

Και το σχέδιο των Ρώσων φιλελευθέρων είναι, ακόμη και κατά τη διάρκεια της ΕΣΕ, να διατηρήσουν την εξουσία τους πάνω στην κοινωνία, τον πολιτισμό, την επιστήμη, την οικονομία και την εκπαίδευση, ώστε -όταν όλα αυτά τελειώσουν- να μπορέσουν να προσπαθήσουν και πάλι να παρουσιάσουν τη Ρωσία ως ένα “πολιτισμένο και ανεπτυγμένο δυτικό κράτος”, όπου η φιλελεύθερη δημοκρατία, δηλαδή η ολοκληρωτική κυριαρχία των φιλελευθέρων, διατηρήθηκε ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές. Φαίνεται ότι ο Πούτιν υπέγραψε το διάταγμα 809 για τις παραδοσιακές αξίες (που είναι ευθέως αντίθετο με τη φιλελεύθερη ιδεολογία), πρόσθεσε διατάξεις για την κανονική οικογένεια στο Σύνταγμα, ανέφερε τον Θεό ως το αναλλοίωτο θεμέλιο της ρωσικής ιστορίας, απαγόρευσε τα κινήματα ΛΟΑΤ ως εξτρεμιστικά, διεύρυνε συνεχώς τον κατάλογο των ξένων πρακτόρων και κήρυξε τον ρωσικό λαό υποκείμενο της ιστορίας και τη Ρωσία κράτος-πολιτισμό… Ωστόσο, η φιλελεύθερη ηγεμονία στη Ρωσία εξακολουθεί να υφίσταται. Έχει διεισδύσει τόσο βαθιά στην κοινωνία μας που συνεχίζει να αναπαράγεται στις νέες γενιές διευθυντών, αξιωματούχων, επιστημόνων και εκπαιδευτικών. Και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη – για πάνω από τριάντα χρόνια στη Ρωσία, μια ομάδα ολοκληρωτικών φιλελεύθερων βρίσκεται στην εξουσία, έχοντας καθιερώσει μια μέθοδο αυτοαναπαραγωγής στην κεφαλή του κράτους. Και αυτό συμβαίνει παρά την κυρίαρχη πορεία του προέδρου Πούτιν.

Η ώρα για μια ανθρωπιστική SMERSH²

Μπαίνουμε τώρα σε έναν νέο κύκλο επανεκλογής του Πούτιν ως ηγέτη του έθνους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία – είναι ομόφωνα και προληπτικά επιλεγμένος από την κοινωνία. Θεωρήστε τον ήδη εκλεγμένο. Εξάλλου, είναι η κύρια και μοναδική μας ελπίδα για απελευθέρωση από τον φιλελεύθερο ζυγό, ο εγγυητής της νίκης στον πόλεμο και ο σωτήρας της Ρωσίας. Ωστόσο, η πλειονότητα των αντιπάλων του Πούτιν δεν βρίσκεται στην άλλη πλευρά, αλλά σε αυτή την πλευρά των οδοφραγμάτων. Η φιλελεύθερη ολοκληρωτική αίρεση δεν σκέφτεται να παραδώσει τις θέσεις της. Είναι έτοιμη να πολεμήσει γι’ αυτές μέχρι τέλους. Δεν φοβούνται ούτε τις πατριωτικές δυνάμεις της πολιτικής, ούτε τον λαό (τον οποίο έχουν μάθει να κρατούν κάτω από τον πάγκο υπό την απειλή σκληρής τιμωρίας), ούτε τον Θεό (είτε δεν πιστεύουν σ’ Αυτόν είτε πιστεύουν στον δικό τους, έναν έκπτωτο), ούτε μια εξέγερση (κάποιοι προσπάθησαν να δείξουν ανυπακοή το περασμένο καλοκαίρι). Μόνο ο Πούτιν τους συγκρατεί, με τον οποίο δεν τολμούν να συγκρουστούν μετωπικά. Αντιθέτως, οι συστημικοί φιλελεύθεροι συγκεντρώνονται στο στρατόπεδό του, αν μη τι άλλο, μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει άλλο στρατόπεδο.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ οξύ: Η Ρωσία δεν μπορεί να εδραιωθεί ως πολιτισμός, ως πόλος σε έναν πολυπολικό κόσμο, στηριζόμενη στη φιλελεύθερη ιδεολογία και διατηρώντας την ηγεμονία των φιλελεύθερων στην κοινωνία, στο επίπεδο της δημόσιας συνείδησης, στο επίπεδο του πολιτισμικού κώδικα. Κάτι παρόμοιο με το SMERSH στη σφαίρα των ιδεών και των ανθρωπιστικών παραδειγμάτων είναι απαραίτητο, αλλά υπάρχει σαφώς έλλειψη αποφασιστικότητας, προσωπικού, θεσμών και εκπαιδευμένων ικανών ειδικών – άλλωστε, οι φιλελεύθεροι έχουν αναλάβει την εκπαίδευση εδώ και τριάντα χρόνια στη Ρωσία. Έχουν προστατευτεί εμποδίζοντας κάθε προσπάθεια να βγουν έξω από το φιλελεύθερο δόγμα. Και τα κατάφεραν, καθιστώντας τον ανθρωπιστικό τομέα είτε φιλελεύθερο είτε στείρο.

Τα απομεινάρια των σοβιετικών επιστημόνων και οι μέθοδοι, οι θεωρίες και τα δόγματά τους δεν αποτελούν εναλλακτική λύση. Πρώτον, οι προσεγγίσεις τους είναι ξεπερασμένες- δεύτερον, τις έχουν ξεχάσει λόγω της σεβάσμιας ηλικίας τους- και τρίτον, δεν ανταποκρίνονται στις νέες πολιτισμικές συνθήκες.

Όλο αυτό το διάστημα, η ολοκληρωτική φιλελεύθερη ελίτ προετοίμαζε μόνο και αποκλειστικά το προσωπικό της. Ο φιλελευθερισμός, στις πιο τοξικές του μορφές, διαπερνά ολόκληρη την ανθρωπιστική σφαίρα.

Πολλοί θα πουν ότι τώρα υπάρχει η ΕΣΕ και οι εκλογές, με τους φιλελεύθερους θα ασχοληθούμε αργότερα. Αυτό είναι λάθος. Έχουμε ήδη χάσει τον χρόνο. Ο λαός αφυπνίζεται- η χώρα πρέπει να επικεντρωθεί στη νίκη. Όλα παραμένουν πολύ, πολύ σοβαρά και ο Πούτιν συνεχίζει να μιλάει γι’ αυτό. Γιατί αναφέρει συχνά ότι όλα διακυβεύονται και ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή πρόκληση; Επειδή το βλέπει με νηφαλιότητα και σαφήνεια: χωρίς νίκη στην Ουκρανία, δεν υπάρχει Ρωσία. Αλλά η ήττα της Δύσης στην Ουκρανία και η διατήρηση της ολοκληρωτικής παντοδυναμίας των φιλελεύθερων στο εσωτερικό της χώρας είναι απλά αδύνατη. Όσο είναι εδώ, ακόμη και η νίκη θα είναι Πύρρειος.

Γι’ αυτό είναι καιρός τώρα να ανοίξουμε ένα άλλο μέτωπο – το μέτωπο στο πεδίο της ιδεολογίας, της κοσμοθεωρίας και της δημόσιας συνείδησης. Η ολοκληρωτική κυριαρχία των φιλελευθέρων στη Ρωσία -κυρίως στους τομείς της γνώσης, της επιστήμης, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και των καθοριστικών αξιακών ρυθμίσεων της ανατροφής και της ανάπτυξης- πρέπει να τερματιστεί. Διαφορετικά, δεν θα δούμε τον αιώνα της νίκης.

Αλεξάντερ Ντούγκιν

……

¹. Σημείωση του μεταφραστή (στα αγγλικά): Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας (LDPR) ονομάζεται κάπως παραπλανητικά, δεδομένης της πολιτικής του στάσης, η οποία συχνά περιγράφεται ως εθνικιστική και δεξιά παρά ως φιλελεύθερη ή δημοκρατική με την κλασική έννοια. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1989 ως Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (LDPSU) από τον ηγέτη του, Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι. Κατά την ίδρυσή του, οι όροι “φιλελεύθερο” και “δημοκρατικό” χρησιμοποιήθηκαν για να δηλώσουν την αντίθεση του κόμματος στο κομμουνιστικό καθεστώς και την επιθυμία του για μεταρρυθμίσεις, με στόχο να προσελκύσει ένα ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού που αναζητούσε αλλαγή στην ύστερη σοβιετική περίοδο. Ωστόσο, καθώς το κόμμα εξελισσόταν, οι πραγματικές πολιτικές του και η ρητορική του ηγέτη του γίνονταν όλο και πιο εθνικιστικές και αυταρχικές, συχνά σε αντίθεση με τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές αρχές. Το όνομα LDPR παρέμεινε, αποτελώντας περισσότερο ένα ιστορικό τεχνούργημα παρά μια ακριβή περιγραφή της ιδεολογίας του κόμματος.

² στμ. στα ελληνικά: Σοβιετική Αντικατασκοπεία εξειδικευμένη στην ανίχνευση και εξουδετέρωση παρεισφησάντων πρακτόρων του εχθρού στις τάξεις του Σοβιετικού Στρατού.

μετάφραση Ρήγας Ακραίος

ΠΗΓΗ

tweet
Insta
Tiktok